آنقدر روايت در اين باره وارد شده است كه از حدّ إحصاء بيرون است .
حضور ائمّه در حال احتضار اولياء خدا و بردن او را به بهشت
جلد سوّم كتاب « بحار الأنوار » مرحوم مجلسى رضوان الله عليه از طبع كمپانى - كه در باب عدل و معاد است - نيمى از آن دربارهء همين موضوعست ؛ صدها روايت از « كافى » و « من لا يَحضُرُه الفَقيه » و « أمالى » شيخ مفيد و « أمالى » شيخ صدوق و « أمالى » شيخ طوسى و « احتجاج » شيخ طبرسى و « دعوات » راوندى و « جامعُ الاخبار » و « محاسن » برقى و « اختصاص » شيخ مفيد و « معانى الأخبار » و « عيون أخبار الرّضا » و جز اينها وارد شده است كه در هنگام مرگ ، مؤمن به شَرف ملاقات ائمّهء خود ميرسد و آنها انسان را با خود به بهشت مىبرند .
در مجلس قبل يك روايت نقل كرديم ؛ امروز نيز يك روايت ديگر نقل مىكنيم ؛ چون اگر بخواهيم تمام روايات واردهء در اين موضوع را بيان كنيم و در پيرامونش بحث نمائيم ماه رمضان خواهد گذشت ، و ما فقط در مسألهء سكرات موت مىمانيم .
در كتاب « فروع كافى » مرحوم كلينى روايت مىكند از عدّهاى از اصحاب از سَهل بن زياد از محمّد بن سليمان از پدرش از سُدَير صيرفىّ ميگويد : عرض كردم به حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام : فدايت شوم ، اى پسر رسول خدا ! آيا مؤمن در وقت قبض روحش ناراحت مىشود و در آن حال از مرگ كراهت دارد ؟
حضرت فرمود : نه سوگند به پروردگار ! زمانى كه ملك الموت