روايات مُتَظافرى از شيعه و عامّه وارد شده است كه : اين آيه در شأن أمير المؤمنين عليه السّلام وارد شده است .
و مانند :
النَّبِيُّ أَوْلى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ أَزْواجُهُ أُمَّهاتُهُمْ .
« 1 »
« پيغمبر حقّ اولويّت و ولايتش در امورِ مؤمنين بيشتر است از اختيار و ارادهاى كه خود آنها در امور خود دارند . و زنان او مادران مؤمنين هستند . »
و مانند :
وَ الْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِناتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ
. « 2 »
« مردان مؤمن و زنان مؤمنه ، بعضى از آنها ولىّ بعضى دگر خواهند بود . »
و علّت ضميمه نمودن پيغمبر و أمير المؤمنين يا بعضى از مؤمنين را در مقام ولايت كلّيّهء وَحدانيّهء الهيّه ، همانست كه ذكر كرديم ؛ و با وجود ولايت آنها ، در وحدتِ ولايتِ الهيّه انثلام و شكافى پيدا نمىشود .
و بنابراين ، طبق آيهاى كه مطيعين را ملحق به اولياى خدا از پيمبران و صدّيقان و گواهان و صالحان مىكند ، تمام افراد پيروان و شيعيان ملحق به اولياى خود شده و از مؤاخذه و سكرات و مَهولات عوالم پس از اين در مصونيّت خواهند بود .
لازمهء پيروى از اولياء خدا لحوق به آنهاست
و الحقّ اين معنى براى پيروان و شيعيان واقعى جاى خوشوقتى
هامش
( 1 ) صدر آيه 6 ، از سورهء 33 : الاحزاب
( 2 ) صدر آيه 71 ، از سورهء 9 : التّوبة