و همچنين در موضوع مِلكيّت و مَلِكيّت ، با آنكه مُلك و مِلك تمام موجودات را صرفاً به خود نسبت ميدهد ؛ مانند :
لِلَّهِ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما فِيهِنَّ .
« 1 »
« اختصاص به خدا دارد صاحب اختيارى آسمانها و زمين و آنچه در آنهاست . »
و مانند بسيارى از آيات قرآن كه در آنها لفظ
وَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ
استعمال شده است ، يعنى « از براى خداست و اختصاص بذات مقدّس او دارد آنچه در آسمانها و زمين است . »
ولى در عين حال نسبت مُلك و صاحب اختيارى به آل إبراهيم داده است :
فَقَدْ آتَيْنا آلَ إِبْراهِيمَ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ آتَيْناهُمْ مُلْكاً عَظِيماً
. « 2 »
« بتحقيق كه به آل إبراهيم داديم كتاب آسمانى و حكمت را ، و به آنها مُلك و حكومت عظيمى عنايت فرموديم . »
و راجع به حضرت داود مىفرمايد :
وَ شَدَدْنا مُلْكَهُ وَ آتَيْناهُ الْحِكْمَةَ وَ فَصْلَ الْخِطابِ
« 3 »
« ما قدرت و حكومت او را محكم كرديم و به او حكمت و فصل
هامش
( 1 ) صدر آيه 120 ، از سورهء 5 : المائدة
( 2 ) ذيل آيه 54 ، از سورهء 4 : النّسآء
( 3 ) آيه 20 ، از سورهء 38 : ص