و در كتاب « عيون أخبار الرّضا » نقل مىكند از مفسّر از أحمد بن الحسن الحسينىّ از حضرت أبى محمّدٍ العسكرىّ از پدرانش عليهم السّلام قَالَ : جَاءَ رَجُلٌ إلَى الصَّادِقِ عَلَيْهِ السَّلَامُ فَقَالَ : قَدْ سَئِمْتُ الدُّنْيَا ، فَأَتَمَنَّى عَلَى اللهِ الْمَوْتَ .
فَقَالَ : تَمَنَّ الْحَيَاةَ لِتُطِيعَ لَا لِتَعْصِىَ ؛ فَلَانْ تَعِيشَ فَتُطِيعَ خَيْرٌ لَكَ مِنْ أَنْ تَمُوتَ فَلَا تَعْصِىَ وَ لَا تُطِيع « 1 »
« شخصى خدمت حضرت صادق عليه السّلام رسيد و عرض كرد : از دنيا ملول شدم ، و آرزوى مردن خود را از خدا ميكنم .
حضرت فرمودند : از خدا آرزوى حيات و زندگى كن براى آنكه اطاعت خدا كنى نه معصيت ؛ اگر تو در دنيا زنده بمانى و اطاعت كنى بهتر است از آنكه بميرى نه معصيت كنى و نه اطاعت . »
در كتاب « معانى الاخبار » مرحوم شيخ صدوق روايت مىكند از پدرش از سعد از برقى از محمّد بن علىّ از حارث بن حسن طَحّان از إبراهيم بن عبد الله از فُضيل بن يسار ، و او از حضرت أبى جعفر امام محمّد باقر عليه السّلام روايت مىكند كه آن حضرت فرمودند :
هيچكدام از شما به حقيقت ايمان نخواهد رسيد مگر آنكه در او سه صفت بوده باشد : مرگ در نزد او بهتر باشد از زندگى ، و فقر بهتر باشد از غنَى ، و مرض بهتر باشد از صحّت .
عرضه داشتند : چه كسى مىتواند چنين باشد ؟
حضرت فرمودند : تمام افراد شما چنين هستيد .
هامش
( 1 ) « بحار الانوار » ج 6 ، ص 128