زوجهء او كه بدان چسبيده بود بر بالاى منبر شام بگسترد . عائشه و شترش به او كمك كردند ، و نيز قَطَام و ابن ملجمش ، و خوارج و خروجشان از دين ، و اهل شام و غباوتشان ، و اهل عراق و تخاذلشان ، و طمعكاران و اساليبشان ، و صلابت أميرالمؤمنين در دينش . و صلابت معاويه در كفرش تمام اينها و آنچه مشابه اينهاست دست به دست هم دادند و براى امارت او كمك كردند .
آرى جميع اينها عوامل مهم و اسباب فعَّالى بودند در وصول معاويه بر خلافت و در تسميهء او به « داهيةُ الْعَرَب » . معاويه از تمام ظروف و مناسبات براى خلافت خود سود جست و اهمّ آنها پيراهن عثمان بود كه ضرب المثل در تمام اجيال و اقران گرديد .
خونخواهى دروغين معاويه از عثمان بهانهاى براى خلافت
مستشرق يوليوس فلهوزن آلمانى در كتاب « تاريخ الدَّولة العربيَّة » ص 129 طبع 1958 م گويد : « فقط خونخواهى عثمان براى كشته شدن او اساسى بود كه معاويه حقّش را در وراثت خلافت بنا كرد ، اما به چه علت و به كدام معنى وى براى خون عثمان قيام كرد ؟ ! اين مهم در آن تجلّى مىكند كه او با عَمرو بن عاصى كه خودش با شدَّتى هر چه تمامتر مردم را بر عليه عثمان مىشورانيد متحد گشتند و قيام نمودند . علت خونخواهى عثمان نه تقواى الهى بوده است ، و نه خدمت و برِّ به خود عثمان .
على بن أبى طالب از عثمان دفاع كرد . طلحه ، و زبير ، و عائشه ، و معاويه و ابن عاص مردم را بر كشتنش تحريض و ترغيب مىنمودند . همين كه كشته شد بر امام شورش كردند ، و خون عثمان را از وى طلب نمودند . طلحه و زبير كشته شدند . شتر عائشه پى گرديد و عائشه با ذلَّت و خِذلان مراجعت كرد .
معاويه و ابن عاص پس از آنكه قرآنها را بر بالاى نيزه بلند كردند جان به سلامت بدر بردند ، و اگر اين حيله عملى نمىگشت جايگاهشان جايگاه جَمل و اصحاب جمل مىبود .
معاويه از صفين برگشت و در تدبير شبيخون زدن و غارت كردن بر ضد على و شيعهء او همّت گماشت .