پستان نيست ، بلكه به خوردن شير دوشيدهشدهء از پستان است در ظرفى .
محمد فُواد عبد الباقى در تعليقهء حديث « مُوَطَّأ » : « أرْضِعِيهِ خَمْسَ رَضَعَاتٍ » چنين آورده است :
أبو عَمْرو گفته است : كيفيّت رضاع كبير آن است كه : شير را براى كبير مىدوشند ، و به وى مىخورانند . و امَّا بدين صورت كه زن پستانش را در دهان مرد نهد ، در نزد احدى از علماء سزاوار نيست .
و قاضى عياض گفته است : شايد سَهله شيرش را دوشيده باشد ، و به سالم خورانيده باشد بدون آنكه تماسى با پستان او حاصل گردد ، و بدون آنكه بَشَرَه و پوست بدنشان به هم تلاقى نمايد ، زيرا كه ديدن پستان و نه مَسِّ آن با بعضى از اعضاء جايز نمىباشد .
نَوَوى گفته است : اين توجيه ، توجيه نيكوئى است . « 1 »
و ليكن اين توجيه ، وجيه نيست به دليل آنكه در روايت است : أرْضِعِيهِ خَمْسَ رَضَعَاتٍ ! و إرْضَاع عبارت است از شير دادن با پستان نه نوشانيدن شير از خارج پستان . فرق است ميان آنكه بگويند : أرْضَعَتْهُ با آنكه بگويند سَقَتْهُ اللَّبَنَ .
مراد از آيه كريمهء :
وَ الْوالِداتُ يُرْضِعْنَ أَوْلادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كامِلَيْنِ لِمَنْ أَرادَ أَنْ يُتِمَّ الرَّضاعَةَ
« 2 » ، و آيه كريمهء :
وَ أُمَّهاتُكُمُ اللَّاتِي أَرْضَعْنَكُمْ وَ أَخَواتُكُمْ مِنَ الرَّضاعَةِ
، « 3 » شير دادن با پستان است . فلهذا اگر در اين مدّت شير پستان را بدوشند و سپس به طفل بنوشانند رضاع صورت نمىگيرد .
سَلَّمْنا در خصوص اين مورد ، رضاع را به معنى سَقْىُ اللَّبَن به طور مجاز بگيريم ،
هامش
( 1 ) « موطّأ » مالك طبع بيروت ج 2 ص 605 تعليقهء روايت 12
( 2 ) . آيه 233 ، از سورهء 2 : بقره : « و بر مادران واجب است اولاد خود را دو سال تمام شير دهند براى كسى كه مىخواهد رضاع را به طور كامل انجام دهد . »
( 3 ) آيه 23 از سورهء 4 : نساء : « و حرام است بر شما نكاح مادرانى كه شما را شير دادهاند و خواهران رضاعى شما . »