به اين چهار نفر فقط عنوان سفارت عطا گرديده بود ، و به هر يك به ترتيب پس از موت ديگرى انتقال مىيافت . بنابراين به محمد بعد از پدرش ، و سپس به حسين پس از محمد ، و سپس به على سَمُرى پس از حسين انتقال داده شد .
پس از مرگ سَمُرى كه در سنهء 329 بود سفارت منقطع گرديد . مسكن همگى آنان بغداد بود ، و مواضع قبورشان نيز بغداد مىباشد ، و امروزه معروف و مزار شيعيان است .
اين سفيران واسطهء ميان شيعه و امام بودند براى بردن مسائلشان نزد امام ، و گرفتن پاسخ از او با امضاء و توقيع خاص آن حضرت به سوى آنها . و اين سفراء جميعاً أساتيد تدريس در زمان خودشان بودهاند . علوم امام غائب را به سوى واردين و طالبين علم حمل مىكردهاند . و پس از اين سفراء باب وصول به امام و أخذ احكام و مسائل و علوم از وى رأساً و مستقيماً منقطع شد و راه أخذ احكام منحصر در باب اجتهاد گرديد .
و در اين عصر غيبت صغرى ، براى امام عليه السّلام وكلاى بسيارى بودهاند چه در بغداد و چه غير آن ، الَّا اينكه عنوان سفارت اختصاص بدين چهار نفر افراد معروف به نوَّاب داشته است .
همچنان كه جمعى دگر ادّعاى وكالت و نيابت را از امام نمودند ، و از حضرت توقيع بر تكذيبشان و بر برائت و بيزارى از ايشان صادر گرديد . ( نظر كن به كتاب « غيبت » شيخ طوسى ص 258 - 272 )
در ايام غيبت صغرى ، تشيّع چنان مشهور و معروف بود كه مانند نورى بر فراز
هامش
و در ايام حسين توقيع براى سفارت سَمُرى بيرون آمد كه پس از حسين او سفير خواهد بود . و چون سمرى در سنهء 329 رحلت كرد ديگر توقيع براى سفارت احدى بيرون نيامد . بلكه چنان كه شيخ در كتاب « غيبت » در ص 257 ذكر نموده است : توقيعى بر دست سمرى بيرون آمد كه در آن شيعه را به مرگ سمرى تسليت مىدهد ، و در آن انقطاع سفارت را پس از او و وقوع غيبت كبرى را ذكر كرده است .