« [ بار خداوندا ] و اگرچه من پيش نفرستادم از اعمال صالحه آنچه را كه آنان ( بندگان عبادتكنندهات ) پيش فرستادهاند ، و ليكن پيش فرستادم وحدانيّت و يگانگى تو را و نفى أضداد تو را و نفى امثال و نظاير تو را و نفى أشباه و همانندان تو را از تو ، و به سوى تو آمدم از ابوابى كه امر فرمودى از آن درها به بارگاهت روى آورند ، و به سوى تو نزديكى و تقرّب جستم به آن اعمال و اخلاق و عقيده و نهجى كه احدى را امكان نزديكى و تقرّب به سوى تو نيست مگر با نزديكى و تقرّب به همان اعمال و اخلاق و عقيده و منهاج . »
« و پس از آن به دنبال و پيرو آن درآوردم بازگشت به سوى تو را با انابه و فروتنى و خضوع و شكستگى ، و تذلّل و انكسار و زارى و آه و ناله ، و حسن ظنّ و اميد خير و نيكوئى به تو ، و وثوق و اطمينان به آنچه نزد تو است ؛ و تمام اينها را جُفْت و ملازم قرار دادم با اميدم به تو ، آن اميدى كه كمتر كسى يافت مىشود كه با آن اميد ، نااميد گردد و تهيدست و يله بماند . »
حضرت دعا را به همين منوال ادامه مىدهد تا مىرسد به اينجا كه عرضه مىدارد :
بِحَقِّ مَنِ انْتَجَبْتَ مِنْ خَلْقِكَ ، وَ بِمَنِ اصْطَفَيْتَهُ لِنَفْسِكَ !
بِحَقِّ مَنِ اخْتَرْتَ مِنْ بَرِيَّتِكَ وَ مَنِ اجْتَبَيْتَ لِشَأنِكَ !
بِحَقِّ مَنْ وَصَلْتَ طَاعَتَهُ بِطَاعَتِكَ ، وَ مَنْ جَعَلْتَ مَعْصِيَتَهُ كَمَعْصِيَتِكَ !
بِحَقِّ مَنْ قَرَنْتَ مَوَالاتَهُ بِمُوالاتِكَ ، وَ مَنْ نُطْتَ مُعَادَاتَهُ بِمُعَادَاتِكَ ؛ تَغَمَّدْنِى فِى يَوْمِى هَذَا بِمَا تَتَغَمَّدُ بِهِ مَنْ جَأَرَ إلَيْكَ مُتَنَصِّلاً ، وَ عَاذَ بِاسْتِغْفَارِكَ تَائباً . « 1 »
« [ بار خداوندا ] به حقّ آن كسى كه وى را از ميان خلايق خودت برگزيدى و انتخاب نمودى ، و به آن كسى كه او را خاصّهء خودت كردى و براى ذات اقدست سَوا و جدا و اختيار فرمودى !
هامش
( 1 ) « صحيفه كامله سجّاديّه » دعاى 47 ، فقره 86 .