سند ، نامهاى را كه حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام به بنى الحسن نوشتهاند در وقت حركت دادن آنان را از مدينه به رَبَذَه و كوفه آورده است . در اين نامه اين طور وارد است :
[ نامهء حضرت صادق عليه السّلام به عبد الله محض در وقت حركت به بغداد ]
بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ . إلَى الْخَلَفِ الصَّالِحِ وَ الذُّرِّيَّةِ الطَّيِّبَةِ مِنْ وُلْدِ أخِيهِ وَ ابْنِ عَمِّهِ .
أمَّا بَعْدُ فَلَئِنْ كُنْتَ تَفَرَّدْتَ أنْتَ وَ أهْلُ بَيْتِكَ مِمَّنْ حُمِلَ مَعَكَ بِمَا أصَابَكُمْ ، مَا انْفَرَدْتَ بِالْحُزْنِ وَ الْغِبْطَةِ وَ الْكَأْبَةِ وَ ألِيمِ وَجَعِ الْقَلْبِ دُونِى ! فَلَقَدْ نَالَنِى مِنْ ذَلِكَ مِنَ الْجَزَعِ وَ الْقَلَقِ وَ حَرِّ الْمُصِيبَةِ مِثْلُ مَا نَالَكَ ، وَ لَكِنْ رَجَعْتُ إلَى مَا أمَرَ اللهُ جَلَّ جَلَالُهُ بِهِ الْمُتَّقِينَ مِنَ الصَّبْرِ وَ حُسْنِ الْعَزَاءِ حِينَ يَقُولُ لِنَبِيِّهِ صلى الله عليه و آله و سلم : فَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ فَإنَّكَ بِأعْيُنِنَا « 1 » .
« بسم الله الرّحمن الرّحيم . به سوى جانشين صالح و ذرّيّهء طيّبه ، از ناحيهء پسران برادرش و پسر عمويش فرستاده مىگردد .
امَّا بعد ! هر آينه اگر تو و اهل بيت تو از آنان كه با تو برده شدند متفرّد بودى به آنچه كه از مصيبت بر شما وارد شده است ، در تحمّل حزن و غبطه و گريه و اندوه و دردناكى درد دل ، متفرّد نبودى كه آن مصائب تنها بر تو رسيده باشد غير از من . تحقيقاً از جَزَع و قلق و اضطراب و حرارت مصيبت به همان مقدارى كه به تو رسيده است به من هم رسيده است ، و ليكن من رجوع كردم به آنچه كه خداوند جلّ جلاله مردمان متّقى را بدان از صبر و نيكوئى تسليت و تحمّل امر مىكند ، در آنجا كه به پيغمبرش صلى الله عليه و آله مىفرمايد : و صبر كن در برابر حكم پروردگارت ، زيرا كه تو در برابر چشمان ما مىباشى ! »
در اينجا حضرت صادق عليه السّلام با اين آيه ، چهارده آيه از قرآن كريم را در فضيلت صبر ذكر مىكنند ، و شاهد مىآورند ، و به دنبال آن اين طور مىنويسند :
هامش
( 1 ) آيه 48 از سورهء 52 : طور : و اصبر . . .