داشتم ، بالأخصّ در پنجشنبهها و جمعهها . زيرا ايشان استاد بنده در علم درايه و رجال و حديث بودند ، مضافاً به آنكه به واسطهء همشهرى بودن و سوابق ممتدّى كه با پدر و جدّ و دائى پدر حقير داشتند ، بسيار مرا مورد لطف و محبّت قرار مىدادند تا به حدّى كه هر كتاب را كه احياناً مورد لزوم و مطالعهام بود ، از كتابخانهء خود به من مىدادند ، و بنده آن را به منزل آورده از روى آن مىنوشتم . و لا يخفى آنكه : اين كتب ، كتابهاى خطّى بود كه چه بسا نسخهء منحصر به فرد بود مانند كتاب « ضِياءُ الْمَفَازَاتِ فِى طُرُقِ الْمَشَايِخِ وَ الإجَازَاتِ » و امثال ذلك ، مثل اجازهء مرحوم آية الله سيد حسن صدر به ايشان .
روزى كه در محضرشان بودم ، و سخن از سند صحيفهء كاملهء سجّاديّه به ميان آمد ، فرمودند : قائل حدَّثنا بدون شك يكى از هفت نفر مىباشند كه مجلسى در مشيخهء « بحارالأنوار » در اجازهء صاحب معالم آن را از خطّ شهيدرحمهاللَّه ذكر نموده است . و هر كدام يك از ايشان بوده باشند ، در غايت وثوق و اتقان است . آنگاه فرمودند : من در ورقة الحاقى در ظهر صحيفهء خودم نام آنان را ذكر كردهام ، اگر تو هم مىخواهى بنويسى ، ببر منزل و بنويس ! صحيفهء خطّى خود را به من عنايت فرمودند ، و حقير به منزل آوردم و عيناً يك صفحه از روى آن نوشته و به صحيفهء خطّى ارثى خودم ضميمه نمودم . و اينك عين آن نوشته را به جهت تيمّن و تبرّك و ياد نجف : شهر عاشقان و تَذكار عالم متّقى و از هواى نفس برون شده ، علّامه حاج شيخ آقا بزرگ طهرانى در اينجا منعكس مىنمايم :
بسمه تعالى شأنه العزيز
رأيت بخطّ العلّامة النِّحرير فريد عصرنا الشّيخ آقا بزرگ الطّهرانى مدّ ظلّه
فى ظهر الصَّحيفةِ السّجّاديّة ما هذا لفظه :
بسم الله الرّحمن الرّحيم ، الحمد لوليّه ، و الصّلوة على نبيّه و وصيّه ؛ و بعد فاعلم أنَّه رَوى الصَّحِيفَةَ عَن بَهاء الشَّرف المُصَدَّر بها اسمُهُ الشَّريف جماعةٌ منهم مَن ذَكرهم الشَّيخ نجم الدِّين جعفر بن نجيب الدِّين محمد بن جعفر بن هِبَة الله بن نما الحِلِّىِّ فى
امام شناسى (فارسى) — صفحة 167
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص١٦٧