فى حدّ نفسها مىباشد . زيرا تواتر نسخهء مشهوره قدمتش قبل از سنهء 416 بوده است ، و در خود آن سنه ، و بعد از آن ، خواه نسخه اى خطى از آن در جهان يافت بشود يا نشود .
و به عبارت ديگر ، معنى تواتر آن است كه : از زمان ما در يكايك از زمانها تا عصر خود حضرت امام زين العابدين عليه السّلام ، همين صحيفهء مشهوره ، با عين اين أدعيه ، و عين اين تعداد دعا ، و عين اين عبارات ، قطعيّت و يقينيّت دارد . يعنى در خود زمان سنهء 416 هم با همان صحيفه روبرو و مواجه بوده ، و موجوديّت خود را ارائه مىدهد ، و يقينى بودن خود را اگرچه در آن زمان هم نسخه اى از آن يافت نشود ، در برابر آن صحيفه كه هم نقصان از جهت كمّيّت دارد ، و هم از جهت شرح مقدّمه ، و هم از جهت راويان مجهول الحال عامّى مذهب كه براى ما وثوقشان به اثبات نرسيده است ، تحكيم و اثبات مىكند ، و آن صحيفه را پس مىزند ، و در برابر موارد اختلاف خود عرض اندام نموده جلوهگرى مىنمايد .
مثلًا شما فرض كنيد : اينك يك نسخهء خطى از قرآن كريم در عالم يافت نشود ، آنگاه يك نسخهء خطّى بسيار نفيس متعلّق به زمان هارون الرّشيد مثلاً كشف گردد كه در آن بعضى از سورههاى قرآن موجود نباشد ، و يا در بعضى از آيات ، عبارتى مخالف با اين آيات به چشم بخورد ، آيا شما در اين مورد و اين فرض چه مىگوئيد ؟ ! آيا مىگوئيد : آن نسخه چون بسيار نفيس و عتيق مىباشد ، مقدّم است بر اين قرآنهاى معمولهء مُقْرُوَّه ؟ !
و يا آنكه بدان نسخه اعتنائى در برابر قرآن نمىنمائيد ؟ ! و به واسطهء تواتر حتميّهء قرآن ، دست از آن نسخه بر مىداريد و فقط از آن به عنوان شاهدى براى آيات و سور قرآن استفاده مىكنيد ؟ !
در جائى كه آن نسخهء قديمهء عتيقه مكتوبهء در سنهء 416 ، هم از جهت سند اعتبار لازم را ندارد ، و هم از جهت كمّيّت ، در آن نقصان چشمگيرى موجود مىباشد ، و هم از جهت حذف بيان رؤياى رسول الله ، و تعبير آن به حكومت بنى اميّه و تفسير
امام شناسى (فارسى) — صفحة 113
مساهمون: السيد محمد حسين الطهراني
ص١١٣