كه يك نسخه براى حقير بفرستند ، و بعد از قريب بيست روز نسخه اى از صحيفهء يافت شده ، با طبع و خطّ و سليقهء بسيار راقى ، و با مقدّمه اى به قلم شريف خود آية الله فهرى و اصل شد . « 1 » در همين اوان نيز نسخه اى فارسى به نام « شرح و ترجمهء صحيفهء سجّاديّه » تأليف حضرت ايشان كه در طهران به طبع رسيده بود ، مجلّد اوّل آن به دست حقير رسيد « 2 » و الحمد للّه و المنّة چنان سرشار و شاداب انوار قدسيّهء حضرت سجّاد عليه السّلام توسط جناب ايشان و قلم ايشان و بركات ايشان شديم كه حدّ وصف ندارد .
[ نقد امتيازاتى كه براى صحيفهء يافت شده ذكر شده است ]
امّا چنان كه از بيان ايشان در موارد اختلاف ميان نسخهء صحيفهء مشهوره و ميان نسخهء يافت شده بر مىآيد ، مجموع اختلافات به هشت مورد بازگشت مىكند كه پنج مورد از آن جزء امتيازات نسخهء به دست آمده به حساب مىآيد . اين نظريهء امتياز در نزد حقير نادرست آمد ، لهذا بر خود حتم ديدم كه در اينجا كه بهترين موقع و محل براى معرفى صحيفهء سجّاديّه مىباشد به عرض برسانم :
امتياز اوّل : قِدْمَت نسخه است . چون تاريخ كتابت آن سنهء 416 هجريّهء قمريّه مىباشد با وجود آنكه قديمىترين نسخههاى موجوده از صحيفه در جهان كه در دسترس مىباشند تاريخ كتابتشان 694 و 695 و 697 مىباشد و از آنها كه بگذريم نسخه اى به خط شهيد اوّل است كه ميلادش 734 و نيل به فوز شهادتش در 784 است .
پاسخ آن است كه : قدمت نسخه به خودى خود موجب امتياز نمىگردد تا مستند به اصل صحيح و راويان معتبر و صحيح و ثقه نگردد ، و بر آنها تكيه نزند . در جائى كه خود ايشان اعتراف بر تواتر سند صحيفه دارند ، و همين صحيفهء مشهورهء فعليّه از زمان خود امام عليه السّلام و در هر عصرى و در هر مِصْرى تواتر خود را به اعلى درجهء از اتقان حفظ نموده است ، ديگر چه نيازى به لزوم قدمت نسخه
هامش
( 1 ) « الصَّحيفة السّجاديّة الكاملة » المورّخة 416 ه ق خطّ استاد محمّد عدنان سنقنقى مطبعه شام دار طلاس .
( 2 ) چاپ پيام ، انتشارات مفيد ، چاپ اوّل .