صلوات و درود بر محمّد و آل طيّبين او باد . و نوشت اين كتاب دعا را حسن بن ابراهيم بن محمد زامى ( جامى ) در شوّال سال چهارصد و شانزده . » غَفَرَ اللهُ لَهُ وَ لِوَالِدَيْهِ وَ لِجَمِيعِ الْمُؤْمِنينَ وَ الْمُؤمِنَاتِ .
و در آخر كتاب اين عبارت است : سَبَّلَهُ « 1 » صَاحِبُهُ الْخَادِمُ الْجَلِيلُ أبُو الْحَسَنِ عَلِىُّ بْنُ إبْرَاهِيمَ الْبُوزَجَانِىُّ عَلَى الاسْتادِ الإمَامِ الزّاهِدِ أبِى بَكْرٍ مَحَمَّدِ بْنِ الْحَسَن رَضىَاللهعَنه وَ عَلَى أوْلادِهِ وَ عَلَى كُلٍّ مِنْهُمْ أكْرَمَهُمُ اللهُ بِمَرْضَاتِهِ لِيَقْرَؤُوا عَلَى رَأْسِ الْعَوَامِ فِى النِّصْفِ مِنْ رَجَبٍ يَوْمِ الاسْتِفْتَاحِ مَا دَامَ هَذَا الْجزْءُ بَاقِياً ، رَجَا دَعْوَةً صَالِحَةً مِنْهُمْ ، يَقبلُ اللهُ مِنْهُ عَمَلَهُ وَ حَقَّقَ رَجَاهُ وَ أمَلَهُ ، وَ أصْلَحَ آخِرَهُ وَ أوَّلَهُ .
« صاحب اين كتاب ، خادم بزرگوار : ابو الحسن على بن ابراهيم بوزجانى ، آن را وقف نمود بر استاد امام زاهد : ابو بكر محمد بن حسن رضىاللهعنه و بر اولاد وى ، و بر هر يك از ايشان - كه خداوند آنان را به مرضات و ستودگيهاى خود گرامى بدارد - براى آنكه آن را در سر هر سال در نيمهء ماه رجب كه روز استفتاح ناميده مىشود ، تا زمانى كه اين جزوه باقى است آن را بخوانند . از ايشان اميد دعاى صالح را دارم كه : خداوند از او عملش را قبول فرمايد و آرزويش و اميدش را برآورد ، و آخر و اوّل امر او را اصلاح نمايد . »
و از اينجا به دست آمد كه اين نسخه ، نسخهء وقفى است ، و آنكه صاحبان تنظيم فهرستها گفتهاند : واقف شناخته نشد ، « 2 » واقف نامعلوم « 3 » است ، درست مىباشد .
بايد دانست كه ، كاتب صحيفه ، پس از خاتمهء آن ، از سفيان بن عُيَيْنه از زُهْرى
هامش
( 1 ) در أقرب الموارد گويد : سَبَّلَه : جعله فى سُبُل الله . أى سبيل الخير يقال : سَبَّل ضيعتَه . و فى الحديث : « احبس أصلها و سَبِّل ثمرتها » و - الشَّىءَ : أباحه كأنَّه جعل إليه طريقاً مطروقةً .
( 2 و 3 ) « فهرست » ج 11 ص 675 ، و « فهرست » ج 12 ص 417 . زيرا مراد اين مىباشد كه : على بن ابراهيم بوزجانى را نشناختيم چه كسى است ، نه آنكه براى وقف نسخه ، واقفى معلوم نگشت .