مگر آنكه نصّى و تصريحى از طرف شارع بر خلافش رسيده باشد ، مثلاً اگر در ميان جامعه اى رائج گردد كه : در هنگام غذا خوردن ، دست خود را نشويند ، و شستن دست را منكر دانند ، و يا آنكه اين طور رائج شود كه : مردان با زنان اجنبى نامحرم دست دهند و مصافحه نمايند ، و خلافش را زشت و ناپسند بدانند . در اين صورت لازم نيست از امر عرفى پيروى كرد ، زيرا كه نصّ شرعى بر حرمت و يا بر كراهت آن وارد شده است . و اين نصّ در حكم و دليل مخصِّص و مقيِّد نسبت به عمومات و مطلَقات مىباشد .
و نظير اين مسأله بسيار است .
و امّا اگر هيچ دليل مخصّص و مقيّدى در بين نباشد ، و آن امر ، مكروه و محرَّم به شمار نيايد ، و عرف بنا به طرز تفكّر فطرى و غريزى ، و يا براساس تعليمات اكتسابى ، آن را نيكو و محترم بشمارد مراعات آن البتّه لازم مىباشد .
[ قديمىترين نسخهء صحيفهء سجاديه و مشخصات آن ]
قديمىترين نسخهء صحيفهء كاملهء خطِّيَّه كه أخيراً به دست آمده است
فقط داراى 40 دعا مىباشد ، و از صحيفهء أصليّه 35 دعا كم دارد
در دوران حكومت طاغوت : محمد رضا پهلوى ، و استاندارى مَحَطّهء خراسان و نيابت توليت آستان قدس حضرت ثامن الحُجَج سلام الله عليه : داود پيرنيا ، و سرپرستى تعميرات حرم مطهّر مهندس انصارى ، در هنگام برداشتن جرز و ستون حرم به واسطهء توسعهء مَطَاف زوّار ، در ميان ستون ، سه چيز يافت شد كه از جهت ارزشمندى و نفاست و دورى از دستبرد غارتگران و حفظ و صيانتشان ، آنها را در وسط ستون و جرز حرم مبارك قرار داده و روى آن را بنّائى كرده بودند .
اين عمل در چه زمان ، و به وسيلهء كدام حاكم قدرتمند و تصدّى و تسلّط وى بر آستانه صورت گرفته است هيچ معلوم نيست ؟ ولى از تاريخ نوشتجات و مكتوباتى كه در آن بوده است ، معلوم مىشود : بعد از هفدهم شهر مبارك رمضان سنهء چهار صد و بيست و نه هجريّهء قمريّه مىباشد .