مىيابيم قرآنى را كه در دست ماست فاقد هيچ گونه از اين معانى ذكر نيست .
و از آنجا كه ذكر از جامعترين صفات است براى دلالت بر شئون قرآن ، در آياتى كه خبر داده است در آنها از اينكه او قرآن را از بطلان و تغيير و تحريف حفظ مىكند از آن تعبير به لفظ ذِكْر نموده است همچون كلام او تعالى و تقدّس
إِنَّ الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي آياتِنا لا يَخْفَوْنَ عَلَيْنا أَ فَمَنْ يُلْقى فِي النَّارِ خَيْرٌ أَمْ مَنْ يَأْتِي آمِناً يَوْمَ الْقِيامَةِ اعْمَلُوا ما شِئْتُمْ إِنَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ .
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِالذِّكْرِ لَمَّا جاءَهُمْ ، وَ إِنَّهُ لَكِتابٌ عَزِيزٌ لا يَأْتِيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ تَنْزِيلٌ مِنْ حَكِيمٍ حَمِيدٍ
( حم السّجدة ، آيه 40 تا 42 )
« حقّاً كسانى كه در آيات ما إلحاد مىورزند بر ما پنهان نيستند . آيا آن كسى كه در آتش دوزخ افكنده مىشود بهتر است يا آن كسى كه با ايمنى و مصونيّت در روز قيامت مىآيد ؟ ! بجاى بياوريد هر عملى را كه دلتان مىخواهد ، زيرا كه وى به آنچه شما انجام مىدهيد آگاه است !
حقّاً كسانى كه به ذِكْر كفر ورزيدند پس از آنكه به سويشان آمد ( در خسران و خطرى عظيم مىباشند ) ؛ و حقّاً اين قرآن كتاب عزيز و غير قابل انفعال و محكم و استوارى است كه باطل نه از رو به روى او ، و نه از پشت سر او بدان روى نمىآورد . اين قرآن از سوى خداوند حكيم و حميد به تدريج فرود آمده است . »
در اينجا خداى تعالى بيان فرموده است كه : قرآن از جهت آنكه ذكر است باطل بر او غلبه نمىكند و در او داخل نمىگردد ، نه در زمان حال و نه در زمان استقبال ، نه به إبطال و نه به نَسْخ ، و نه به تغيير و يا تحريفى كه موجب زوال وصف ذِكْريَّت از آن شود .
و همچون كلام او تعالى و تقدّس :
إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ
. ( سورهء الحجر ، آيه 9 )
« ما تحقيقاً ذكر را نازل نموديم ، و ما تحقيقاً حافظان و پاسداران آن مىباشيم . »
در اينجا أيضاً ملاحظه مىشود كه : خداوند به قرآن لفظ ذِكْر را إطلاق نموده است و لفظ حفظ را براى آن به كار برده است ، بنابراين قرآن محفوظ است با حفظ