لَصَحِيفَةً يُقَالُ لَهَا : الْعِيطَةُ ؛ « 1 » وَ مَا وَرَدَ عَلَى الْعَرَبِ أشَدّ عَلَيْهِمْ مِنْهَا ، وَ إنَّ فِيهَا لَسِتِّينَ قَبِيلَةً مِنَ الْعَرَبِ بَهْرَجَةً ( مُبَهْرَجَةً - ظ ، كما فى « البصائر » ) مَا لَهَا فِى دِينِ اللهِ مِنْ نَصِيبٍ .
و قسم به خدا اگر با نشاط گردم و به من اجازه داده شود ، براى شما در مدّت سال به قدرى حديث بيان كنم تا سال سپرى شود و سال ديگر درآيد و من در اين احاديث يك حرف را تكرار ننموده باشم !
و قسم به خدا نزد من صحيفههاى بسيارى است كه آنها قطائع رسول أكرم صلى الله عليه و آله و سلّم و اهل بيت او مىباشد ، و در ميان آن صحائف ، صحيفهاى است كه آن را عِيطَة ( عَبِيطَة ) نامند ؛ و بر عرب وارد نشده است حادثهاى شديدتر از آن صحيفه ! و در آن صحيفه است شصت قبيله از عرب كه مردم بدون ارزش و فرومايه هستند و بهره و نصيبى از دين خدا ندارند . »
مجلسى در بيان خود از « قاموس » نقل نموده است كه : بَهْرَج به معنى باطل و پست و بدون مقدار و مباح است . و بَهْرَجَة عبارت است از خارج كردن چيزى از جادّهء معتدل به غير آن . و مُبَهْرَج از آبها به آبى گويند كه : مُهمَل و رها است و كسى را از آن منع نمىكنند . و مُبَهْرَج از خونها به خون هَدر گويند . « 2 »
4 - صَحِيفَةُ الْفَرائضِ يا صَحيفَةُ كِتابِ الْفَرائضِ يا فرائضُ عَلىٍّ عليه السّلام
مجلسى رضى الله عنه در « بحار الانوار » از « بصائر الدّرجات » از محمّد بن الحسين ، از جعفر بن بشير ، از حسين ، از أبو مخلّد ، از عبد الملك روايت كرده است كه او گفت :
دَعَا أبُو جَعْفَرٍ عليه السّلام بِكِتَابِ عَلِىٍّ عليه السّلام فَجَاءَ بِهِ جَعْفَرٌ عليه السّلام مِثْلَ فَخِذِ الرَّجُلِ مَطْوِىٍّ ، فَإذَا فِيهِ : إنَّ النِّسَاءَ لَيْسَ لَهُنَّ مِنْ عِقَارِ الرَّجُلِ إذَا هُوَ تُوُفِّىَ عَنْهَا شَىْءٌ . فَقَالَ أبو جَعفَرٍ عليه السّلام : هَذَا وَ اللهِ خَطُّ عَلِىٍّ عليه السّلام بِيَدِهِ وَ إمْلاءُ رَسُولِ اللهِ صلى الله عليه و آله ! « 3 »
هامش
( 1 ) در نسخهء « بحار » كمپانى عيطة ، و در طبع حيدرى عبيطة مضبوط است .
( 2 ) همين مصدر از طبع كمپانى : ص 283 ، و از طبع حيدرى : ص 37 ، حديث 67 ، از « بصائر الدّرجات » ص 41 .
( 3 ) همين مصدر ، از طبع كمپانى : ص 287 ، و از طبع حيدرى : ص 51 ، حديث 101 ؛ و « بصائر الدّرجات » ص 45 . و نيز در « وسائل » ( ج 17 ، ص 522 ) اين روايت را آورده و در آن