« علىّ بن أبى طالب أمير المؤمنين عليه السّلام براى ما خطبه خواند و در آن گفت : كسى كه گمان كند در نزد ما چيزى است كه آن را مىخوانيم غير از كتاب الله تعالى و اين صحيفه راوى گفت : صحيفهاى بود كه به شمشيرش آويزان بود ، و در آن سنهاى مختلف شتر براى مقدار ديههاى مختلف و كفّارات معيّن شده بود ، و ديگر مقدارى از ديهء جراحات و زخمها - پس چنين گمان برندهاى حقّاً دروغ گفته است .
و در اين خطبه نيز فرمود : رسول خدا صلّى الله عليه و آله فرمود : شهر مدينه از دو جانب آن كه ما بين عَيْر ( زمين مسطّح و برآمده ) تا ثَوْر ( زمين سنگلاخ ) باشد حرم است . هر كس در اين زمين حَدَثى و بدعتى ايجاد نمايد ، و يا بر پادارندهء حدثى و بدعتى را مأوى دهد ، بر او باد لعنت خدا و فرشتگان و مردمان همگى ! خداوند از وى قبول نكند انفاق مالى را ، و نه فديه و بازخريدى را !
و كسى كه در نسب ، خود را به غير پدرش منتسب سازد ، يا به غير مواليانش ببندد ، بر او باد لعنت خداوند و فرشتگان و مردمان همگى ! خداوند از وى قبول نكند انفاق مالى را ، و نه فديه و بازخريدى را !
ذمّه و عهده دارى جميع مسلمانان ، حائز درجهء واحدى از اهميّت است ؛ براى برآوردن آن پستترين آنان سعى و دنبال مىكند . پس كسى كه نقض عهد با مسلمانى كند و به وى غدر ورزد ، بر او باد لعنت خداوند و فرشتگان و مردمان همگى ! خداوند از وى قبول نكند انفاق مالى را ، و نه فديه و بازخريدى را ! »
و همچنين خطيب با سند خود از طارق روايت مىنمايد كه گفت : ديدم على عليه السّلام را بر فراز منبر كه مىگفت : « مَا عِنْدَنَا كِتَابٌ نَقْرَأهُ عَلَيْكُمْ إلَّا كِتَابُ اللهِ عَزّ وَ جَلَّ وَ هَذِهِ الصَّحِيفَةُ » وَ صَحِيفَةٌ مُعَلَّقَةٌ فِى سَيْفٍ ، عَلَيْهِ حَلْقَةُ حَدِيدٍ ، وَ بَكَرَاتُهُ حَدِيدٌ ، فِيهَا فَرَائضُ الصَّدَقَة « 1 » قَدْ أخَذَهَا مِنْ رَسُولِ اللهِ صلى الله عليه و آله . « 2 » « نزد ما كتابى نمىباشد كه آن را
هامش
البيان » ج 1 ، ص بدان تصريح دارد .
( 1 ) مثل اين خبر با لفظى متقارب از شريك در « ذمّ الكلام » هروى ، ص 263 وارد است و در آن است : « و عليه سيفٌ حليته من حديد » ؛ و نيز خبر صحيفهء ديگرى كه نزد على [ عليه السّلام ] بوده