است كه :
أخْرَجَ إلَىَّ أبُو جَعْفَرٍ عليه السّلام صَحِيفَةً فِيهَا الْحَلَالُ وَ الْحَرَامُ وَ الْفَرَائضُ . قُلْتُ : مَا هَذِهِ ؟ !
قَالَ : هَذِهِ إمْلاءُ رَسُولِ الله صلى الله عليه و آله ، وَ خَطَّهُ عَلِىٌّ عليه السّلام بِيَدِهِ . قَالَ : قُلْتُ : فَمَا تَبْلَى ؟ ! قَالَ : فَمَا يُبْلِيهَا ؟ ! قُلْتُ : وَ مَا تَدْرُسُ ؟ ! قَالَ : وَ مَا يَدْرُسُهَا ؟ ! قَالَ : هِىَ الْجَامِعَةُ أوْ مِنَ الْجَامِعَةِ « 1 » .
« حضرت امام محمد باقر عليه السّلام صحيفهاى را براى من بيرون آوردند كه در آن علم حلال و حرام و ميراث بود . گفتم : اين چيست ؟ ! فرمود : اين است املاء رسول خدا صلى الله عليه و آله و على عليه السّلام آن را با دست خود نوشته است .
أبو بصير گويد : من گفتم : آيا اين كهنه نمىشود ؟ ! فرمود : چه چيز مىتواند آن را كهنه گرداند ؟ ! گفتم : مندرس نمىشود و محو و نابود نمىگردد ؟ ! فرمود : چه چيز مىتواند آن را از بين ببرد ؟ ! حضرت فرمود : اين است جامعه ! يا اين است از جامعه « 2 » ! »
و مجلسى در شرح خود فرموده است : بيانٌ : گفتار آن حضرت : « چه چيز مىتواند آن را كهنه كند ؟ » يعنى با وجودى كه خدا حافظ آن است چه چيز مىتواند آن را كهنه گرداند ؟ و يا آنكه دستهاى بسيار بدان نمىرسد تا كهنه شود و مندرس گردد و آثارش محو و نابود شود .
و نيز از « بصائر الدّرجات » است با روايت او از محمّد بن الحسين ، از محمد بن سِنان ، از عَمَّار بن مروان ، از منخل بن جميل ، از جابر بن يزيد ، از حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام كه گفت : ابو جعفر عليه السّلام به من گفت : إنَّ عِنْدِى لَصَحِيفَةً فِيهَا تِسْعَةَ عَشَرَ صَحِيفَةً قَدْ حَبَاهَا رَسُولُ الله صلى الله عليه و آله « 3 » .
هامش
( 1 ) همين مصدر از طبع كمپانى ص 280 و از طبع حيدرى ص 23 و ص 24 و « بصائر الدّرجات » ص 39 .
( 2 ) اين ترديد از راوى است .
( 3 ) همين مصدر از طبع كمپانى ص 280 و از طبع حيدرى ص 23 و ص 24 . و