لهذا مجموع اين روايات با اختلاف اصنافشان دلالت قطعيّه دارند بر آنكه : قرآنى كه در دست ماست همان قرآنى است كه بر پيغمبر صلى الله عليه و آله نازل شده است بدون آنكه چيزى از اوصاف كريمه و آثار و بركاتش را فاقد گرديده باشد .
[ فصل سوم ادله حشويه و محدثين شيعه و عامه در تحريف قرآن ]
فصل 3
جماعتى از محدّثين شيعه و حَشْويّه و جماعتى از محدّثين أهل سنّت قائل به وقوع تحريف به معنى نقص و تغيير در لفظ و يا در ترتيب قرآن شدهاند بدون آنكه قائل به زيادى شده باشند ، زيرا همانطور كه گفته شده است : احدى از مسلمين قائل به تحريف از جهت زيادتى نشده است .
براى نفى زيادتى به دليل إجماع متمسّك گرديدهاند ،
[ براى وقوع نقص و تغيير به وجوهى متمسّك گرديدهاند ]
و براى وقوع نقص و تغيير به وجوه بسيار .
وجه اوّل : أخبار كثيرهء مرويّه از طريق شيعه و أهل سنّت كه دلالت دارد بر سقوط بعضى از سُوَر و آيات و همچنين جملات و أجزاء جملات و كلمات و حروف در جمع نخستين كه در زمان أبوبكر صورت گرفت و در آن هنگام تأليف شد ، و أيضاً در جمع دومين كه در زمان عثمان به وقوع پيوست ، و أيضاً تغييراتى كه در اين زمينه حاصل شد .
اينها روايات بسيارى است كه آنها را شيعه در جوامع معتبرهاش و غير آن جوامع آورده است . و بعضى ادّعا كردهاند كه : به دو هزار حديث بالغ مىگردد . و أهل سنّت أيضاً آنها را در كتب صحاحشان همچون « صحيح » بخارى و مُسْلم و « سُنَن » أبوداود و نَسائى و أحمد و ساير جوامع و كتب تفاسير و غيرها روايت نمودهاند ، و آلوسى در تفسيرش گفته است كه : اين أخبار از حدّ إحصاء و شمارش بيرون است .
و البتّه اين اختلاف غير از آن اختلافى است كه مُصْحف عبد الله بن مسعود با مصحف مشهور دارد كه خود آن متجاوز از شصت موضع است ؛ و غير از اختلافى است كه مُصْحف ابَىّ بن كَعْب با مصحف عثمانى دارد و آن سى و أندى موضع است ؛ و غير