دستهايش تا كتفش را خضاب كرده بود و با او ذو الفقار بود ، آن را به فاطمه عليها السلام داد و به او گفت : خُذِى هَذَا السّيْفَ فَقَدْ صَدَقَنِى الْيَوْمَ . « بگير اين شمشير را كه امروز براى من با شدّت و استحكام عمل كرده است . »
و سپس اين أبيات را إنشاد فرمود :
أ فَاطِمُ هَاكِ السَّيْفَ غَيْرَ ذَمِيمِ * فَلَسْتُ بِرِعْديدٍ وَ لا بِمُليمِ 1
لَعَمْرِى لَقَدْ أعْذَرَتُ فِى نَصْرِ أحْمَدٍ * وَ طاعَةِ رَبَى بِالْعِبادِ عَليمِ « 1 » 2
أميطى دِماءَ الْقَوْمِ عَنْهُ فَإنَّهُ * سَقَى آلَ عَبْدِ الَدارِ كَأسَ حَميمِ « 2 » 3
1 - « اى فاطمه ، اين شمشير را بگير كه امروز حقّ خود را ادا كرده و مورد مذمّت واقع نشده است ، زيرا من كه آن شمشير را به كار بستم نه ترسو هستم و نه سزاوار سرزنش و ملامتم ( و چنان آن را بر دشمنان فرود آوردم كه جاى سرزنش براى خود نگذاشتم . )
2 - سوگند به جان خودم كه در نصرت احمد و در اطاعت پروردگارم كه به بندگانش داناست جهد و كوشش خود را به حدّ كمال رساندم .
3 - خونهاى مشركين را از آن پاك كن ، زيرا كه اين شمشير امروز به آل عبد الدّار كاسههاى شربت مرگ را چشانيده است . »
هامش
( 1 ) اين دو بيت را حمّوئى در « فرائد السمطين » ج 1 ، ص 252 و در « بشارة المصطفى » ص 346 آوردهاند و در هر دو جا مصرع أخير به صورت و مرضاةِ ربّ بالعباد رحيمِ آمده است .
( 2 ) طبرى در « تاريخ » خود طبع دوم دار المعارف مصر ج 2 ، ص 533 و نيز ابن شهرآشوب در « مناقب » طبع مطبعهء علميه قم ، ج 1 ، ص 192 از طبرى اين ابيات را از أمير المؤمنين عليه السلام چهار بيت ذكر نموده است و بيت سوم و چهارم را بدين عبارت آورده است :و سيفى بكفّى كالشّهاب أهُزّه * أجُذّ به من عَاتِقٍ و صَميم
فما زلتُ حتّى فَضّ رَبّى جُموعهم * و حتّى شَفَيْنا نَفْسَ كلّ حَليمِ« و شمشير من در كف من ، همچون برق شهاب آسمانى است كه تكان مىدهم و با آن هر شانه و هر استخوان محكم را قطع مىكنم . بنابر اين من پيوسته به اين كار ادامه مىدادم تا پروردگار من جماعتهاى ايشان را پراكنده ساخت و تا اينكه ما جان هر انسان بردبار را شفا بخشيديم . »