رسول خدا ، و يگانه حامى و محامى و مدافع حقيقى اسلام و قرآن ، أمير المؤمنين علىّ بن أبى طالب عليه السلام بود ، و ابو بكر و عمر و عثمان از فراريان بودهاند ، و آيه :
وَ ما مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ
. . .
أَ فَإِنْ ماتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلى أَعْقابِكُمْ وَ مَنْ يَنْقَلِبْ عَلى عَقِبَيْهِ فَلَنْ يَضُرَّ اللَّهَ شَيْئاً
دربارهء ايشان و همقطاران و هم مرزانشان فرود آمده است .
اينان كه پس از رسول خدا سنگ اسلام را به سينه مىزدند و فرياد وا اسلاماى آنان بلند بود ديروز پيغمبر را تنها گذاشته و در ميان صفوف آهن و آتش به دست دليران و رزمجويان مشرك قريش سپردند و جان شيرين خود را برداشته و به گفتار خود مانند ارْوِيّه ( بز ماده ) بر فراز كوه پاى به هزيمت نهادند .
بدون جهت و علّت نيست كه رسول خدا صلّى الله عليه و آله در بستر مرگ كه كاغذ و كتف و دوات مىطلبد تا امر على بن أبى طالب را محكم كند ، او را به هَجْر و هذيان و ياوه نسبت مىدهند ؛ در اين حال رسول خدا اين آيه را براى پاره جگرش فاطمه زهرا عليها السلام مىخواند و به او مىگويد : فاطمه جان ! اين آيه را بخوان :
وَ ما مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ
تا آخر آيه .
شيخ كبير ، مفسّر عظيم صاحب « مجمع البيان » : امين الاسلام ابى على فضل بن حسن طَبْرسى - قدّس الله نفسه - در كتاب نفيس و ممتّع خود « اعلام الورى » گويد : علىّ بن أبى طالب عليه السلام سر رسول خدا را در دامن خود گذارد . رسول خدا بيهوش شد و فاطمه با تمام وجود خود به دو روى آورده در سيمايش نگاه مىكرد و ناله مىنمود و مىگريست و مىگفت :
و أبيض يستسقى الغمام بوجهه * ثمال اليتامى عصمة للأرامل
« او سپيد روئى است كه از بركت سيماى او از ابر ، باران طلب مىشود . اوست ملاذ و پناه يتيمان ، و حافظ و پاسدار بيوگان و ضعيفان . »
رسول خدا صلّى الله عليه و آله چشمان خود را گشود و با آواز ضعيف و آرامى فرمود : يَا بُنَيّةُ ! هَذَا قَوْلُ عَمّكِ أبِى طَالِبٍ ، لَا تَقُولِيهِ ! وَ لَكِنْ قُولِى : وَ مَا مُحَمّدٌ إلّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرّسُلُ أ فَإنْ مَاتَ أوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلَى أعْقَابِكُمْ . « اى نور چشمم ، دختركم ! اين سخن