كرديم ، و قرآن شريف به نعمتهائى كه خداوند بر بندگانش بطور إطلاق و سريان بر أساس صفت جمال خود ارزانى داشته است ، گوياست ، آنجا كه گويد :
وَ إِنْ تَعُدُّوا نِعْمَةَ اللَّهِ لا تُحْصُوها
« 1 » و اين نعمت ولايت و إمامت او ، از آن نعمتهائى است كه به شمارش و إحصاء در نمىآيد . چون أمير المؤمنين عليه السّلام رئيس و پيشواى قومى است كه بدان نعمتها ظفر يافتند ، و براى خود تحصيل كردند و به دست آوردند . « 2 » و شيخ طوسى در « مصباح المتهجّد » از داود بن كثير رقّى ، از أبى هارون : عمّار بن حريز عبدىّ روايت كرده است كه گفت : وارد شدم در روز هجدهم از ماه ذوالحجّه بر حضرت صادق عليه السّلام و آن حضرت روزه بود ، فلهذا به من گفت : هذا يوم عظيم عظّم الله حرمته على المؤمنين و أكمل لهم فيه الدّين ، و تمّم عليهم النّعمة ، و جدّد لهم ما أخذ عليهم من العهد و الميثاق .
« اين روز عظيمى است كه خداوند احترامش را بزرگ شمرده است بر مؤمنين ، و دين را براى آنها كامل كرده است ، و نعمت را بر آنان تمام كرده ، و آن عهد و پيمانى را كه از آنها گرفته است ، در اين روز تجديد كرده است .
در آن مجلس از آن حضرت پرسيده شد : ثواب روزه ، در اين روز چيست ؟ ! حضرت فرمود : يوم عيد و فرح و سرور ، و يوم صوم شكرا للّه « روز عيد و سرور و شادمانى ، و روز روزه گرفتن است به شكرانهء آن براى خداوند » و روزه در اين روز ، معادل شصت ماه روزه از ماههاى حرام است .
و هر كس دو ركعت نماز بخواند در اين روز ، هر وقت كه بخواهد ، و أفضل آن نزديك زوال و ظهر است - و اين ساعت ، همان موقعى است كه امير المؤمنين عليه السّلام در غدير خمّ ، إمام و پيشواى مردم شد ، و اين به جهت آن بود كه
هامش
( 1 ) - آيه 34 ، از سورهء 14 : إبراهيم : و اگر نعمتهاى خداوند را بشماريد ، به تعداد آنها دست نخواهيد يافت !
( 2 ) - « إقبال » ، ص 466 و ص 467 .