به إسلام را در برابر چنين بنيانگزارى متين براى إمامت و خلافت مسلمانان مسرور و فرحمند مىساخت ، و بدين موهبت كبرى ، مبتهج و خوشحال مىنمود ، كه راه شريعت و أنوار احكام آن إدامه مىيافت ، بطورى كه آراء فاسده و أهواء كاسده نتوانند آن را منحرف كنند ، و نفوس مشتاق و أرواح شائق به وصول معنويّات بتوانند با اين منهج تا روز بازپسين در مسير خود حركت كنند ، و به كمال نفسانى و تماميّت خود از قوّه و استعداد به فعليّت نائل آيند .
[ شاهدان بايد به عوض تاجگذارى ، عيد غدير را عيد كنند ]
و كدام روزى در خور آن است كه از غدير ، أعظم و أكبر و أشرف باشد ؟ با آنكه إكمال دين و إتمام نعمت ، و بيان شاهراه طريق ، و تمسّك به عروة الوثقاى حقّ ، در اين روز مقرّر شد . پس عيدى أعظم است كه قرآن كريم به توسّط جبرائيل ، حامل أمين وحى إلهى با زبان و إرشاد و خطابه و أمر و انشاء حضرت رسول اللهى ، آن را پايهريزى كرده ، و بر اين أساس متين ، استوار ساخته است .
اگر چه امروزه شاهان به خطا و زلّت ، و جفا و غفلت ، روز قرار بر اريكهء سلطنت و بر عريشهء حكومت خود را عيد مىگيرند ، و محفل و محافلى پر از سرور و حبور ، و چراغانى و نقلپاشى ، و إلقآء خطبهها و سرودن قصائد و شعرها ، و گستردن سفرههاى رنگين طعام ، تشكيل مىدهند و در بين أقوام و أجيال اين رويّه مرسوم است ، و ليكن سزاوار و شايسته است كه ديگر دست از اين اعتباريّات بردارند ، و از اين مجازها عبور كنند ، و همگى مجتمعا و متّفق الكلمه ، روز غدير را كه روز حكومت عدل ، و إمارت انصاف ، و روز پيشوائى حقّ و ولايت عظماى خداوندى است عيد بگيرند ، و مردم و امّت را به اين راه و روش دعوت كنند . فنعم المنهج القويم .
در آن روزى كه نصّ از جانب رسول خدا كه : لا ينطق عن الهوى إن هو إلّا وحى يوحى مىباشد ، آمد كه عيد بگيرند ، و به تمام معنى الكلمه تبجيل و تجليل و تكريم آن را به عمل آرند ، و چون عيد دينى و مذهبى و الهى است ، در زيادى كارهاى مقرّب إلى الله از روزه ، و نماز ، و دعا ، و ملاقات برادران دينى و تبريك و تهنيت گفتن خوددارى نكنند ، و كف دست راست خود را بر كف دست راست برادران ايمانى قرار داده ، مصافحه كنند ، و با شكر و سپاس حضرت ايزد منّان