و ارباب حديث ، و سير و تفسير ، أحاديث مسلّمهء مستفيضه را إنكار مىكند ، آنجا كه با مذهبش مساعد نباشد ، و صريحا نسبت كذب و دروغ مىدهد ، و شيعه را رافضىّ ، و بيدين ، و ملحد ، و زنديق و كذّاب و فاجر و باطل و مجوسى و يهودى مىخواند ، و در هر صفحه از كتاب خود يك بار و چندين بار نسبت كذب مىدهد ، و تهمت مىزند ، و آيات قرآن را نيز بر مدّعاى خود شاهد مىآورد .
[ ابن تيميّه ، واقعهء نزول عذاب را إنكار دارد ]
عينا همانند حجّاج بن يوسف ثقفى كه حافظ قرآن بود ، و با قرآن استدلال مىكرد و آن را طبق رأى و هدف خود معنى مىنمود ، و شيعيان أمير المؤمنين عليه السّلام را از أطراف و أكناف مىآورد و بر اساس آيه قرآن :
أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ
كه خود را اولوا الأمر مىپنداشت ، با آنها با قرآن محاجّه مىكرد ، و در زير تيغ برّان و شمشير پرخون خود ، خون آن أفراد پاك و آن ستارگان تابناك را مىريخت ، و از كشتههاى شيعيان پشتهها ساخت . گويند هفتاد هزار نفر و بيشتر كشت .
ابن تيميّه ، معاصر بود با عالم جليل ، و فقيه نبيل ، أفضل المتقدّمين و المتأخّرين ، عالم ، و متكلّم ، و حكيم ، و مفسّر و محدّث ، و فقيه و پاسدار دين و مذهب تشيّع : علّامهء حلّى : حسن بن يوسف بن على بن مطهّر حلّى ، كه ميلادش در يازده روز گذشته ، و يا مانده از ماه رمضان سنهء 648 هجرى « 1 » ، و رحلتش در شب شنبه بيست و يكم از ماه محرّم الحرام سنهء 726 واقع شد ، « 2 » و تولد ابن تيميّه در سال 661 و وفات او در سال 728 بوده است . يعنى درست تولد او پس از سيزده سال از تولد علّامه ، و وفاتش پس از دو سال از رحلت علّامه بوده است .
ابن تيميّه با علوم عقلى ، همچون فلسفه و حكمت مخالف بود ، و نيز با أرباب شهود و وجدان و عرفان و حقيقت مخالف بود ، و در مواضع مكرّره در كتاب خود
هامش
( 1 ) - در « روضات الجنّات » كه از خطّ خود علّامه حكايت مىكند ، تولّدش را بيست و نهم ماه رمضان ثبت كرده است .
( 2 ) - وفات علّامه در شهر حلّه واقع شد ، و جنازهء او را به نجف اشرف حمل ، و در جوار أمير المؤمنين دفن كردند . « روضات الجنات » طبع حروفى ، ج 2 ، ص 282 .