« علىّ بن ابي طالب گريست ، و عرض كرد : يا رسول الله ! تو را به حقّ قرابتى كه با تو دارم ، و به حقّ همنشينى و مصاحبتى كه با تو داشتهام ، سوگند مىدهم كه : از خدا بخواهى مرا به سوى خود ببرد ، و مرگ مرا فرا رساند ! رسول خدا فرمود : اى على ! من از خدا ارتحال تو را به سوى خودش پس از زمان معيّن شده مىخواهم ! على عرض كرد : اى رسول خدا من براى چه سببى با اين قوم جنگ مىكنم ؟ ! فرمود : براى بدعتهائى كه در دين وارد كنند ، و براى حدثهائى كه به ميان آورند » .
و نيز موفّق بن احمد خوارزمى با سند خود از أبى ليلى ، از پدرش آورده است كه : « رسول خدا صلى اللّه عليه و آله و سلّم در روز خيبر ، پرچم را به على داد ، و خداوند به دست او خيبر را فتح كرد ، و در روز غدير خمّ ، مردم را آگاه ساخت كه على مولاى هر مؤمن و مؤمنه است ، و به او گفت : تو از من هستى و من از تو مىباشم ، و تو براى برقرارى تأويل قرآن جنگ مىكنى همچنان كه من براى برقرارى تنزيل قرآن جنگ كردم ! و به او گفت : نسبت تو با من همان نسبت هارون است به موسى ، با اين تفاوت كه پيغمبرى بعد از من نيست . و به او گفت : من صلح و صفا هستم با كسى كه با تو صلح و صفا باشد ، و محارب و در جنگم با كسى كه با تو محارب و در جنگ باشد ، و تو دستاويز وثيق و محكم ايمانى ! و تو براى مردم دربارهء چيزهائى كه براى آنها پس از من مشتبه مىشود ، روشنگر راهى ! و تو ولىّ و مولاى هر مؤمن و هر مؤمنه بعد از من مىباشى ! و تو هستى كه خداوند دربارهء تو اين آيه را فرستاد :
وَ أَذانٌ مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ إِلَى النَّاسِ يَوْمَ الْحَجِّ الْأَكْبَرِ .
« 1 » و تو هستى كه به سنّت من عمل مىكنى ! و از ملّت و آئين من دفاع مىنمائى ! و من و تو اوّلين كسانى هستيم كه پس از مرگ براى حشر ، زمين براى آنها شكافته مىشود ، و تو با من داخل در بهشت خواهى شد ، و حسن و حسين و فاطمه با ما هستند . خداوند به من وحى فرستاده است كه فضل تو را بيان كنم ، و من براى مردم فضائل تو را برشمردم ، و آنچه را كه خدا به من أمر كرده بود تبليغ
هامش
( 1 ) - آيه 3 ، از سورهء 9 : توبه .