حكم حاضر دارند - حتما بايد حجّ خود را بطور تمتّع انجام دهند ، و سپس در قربانگاه منى ، ذبيحه و هديى بر حسب تمكّن از شتر و گاو و گوسفند قربانى كنند ، و امّا كسانى كه خانه و اهلشان نزديك است و عرفا حكم حاضر را دارند ، بايد حجّ خود را به غير تمتّع از حجّ إفراد و حجّ قران بجاى بياورند .
[ حكم تمتَّع در حجَّ بر اساس وحى بوده است ]
دانستيم كه رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بر اساس حكم خدا ، و نزول جبرائيل ، و اين آيه مباركه ، أوّلا در منزل سرف و ثانيا بعد از إتمام سعى بر فراز مروه ، إعلام كردند كه بر تمام كسانى كه با آن حضرت آمدهاند ، چه از مدينه و چه از ساير اماكن ، واجب است كه نيّت خود را از إحرام به حجّ ، تبديل به إحرام عمره كنند ، و پس از تقصير از إحرام بيرون آيند ، و تمتّع كنند ، تا روز ترويه كه روز إحرام حجّ و حركت به سوى مشاعر حجّ از عرفات و مشعر و منى است . و اين دستور براى كسانى كه هدى همراه خود آوردهاند نيست .
خود آن حضرت و هر كس كه هدى به همراه دارد ، بايد در إحرام حجّ باقى بماند ، تا هدى خود را در منى قربانى كند . و انتشار اين حكم إلهى موجب مخالفت بعضى شد كه صريحا بيان مخالفت كردند ، و دوست داشتند به حال إحرام باقى باشند تا به عرفات و مشعر روند .
ابن كثير دو روايت از بخارى و مسلم نقل مىكند ، از جابر كه بعضى از اصحاب مىگفتند : اينك به اعمال حجّ چند روزى بيشتر باقى نمانده است ، چرا ما از إحرام بيرون آييم ؟ ! بخارى مىگويد : از أبو نعمان و حمّاد بن زيد ، از عبد الملك بن جريح ، از عطاء از جابر ، و از طاوس از ابن عبّاس روايت است كه : قالا : قدم النّبيّ صلّى اللّه عليه [ و آله ] و سلّم و أصحابه صبح رابعة من ذى الحجّة يهلّون بالحجّ لا يخلطه شىء ، فلمّا قدمنا أمرنا فجعلناها عمرة ، و أن نحلّ إلى نسائنا ، ففشت تلك المقالة . الحديث . « 1 » جابر و ابن عبّاس مىگويند : « رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم با أصحاب در صبح روز
هامش
( 1 ) - « البداية و النهاية » ج 5 ، ص 166 .