و مثل :
يَخافُونَ رَبَّهُمْ مِنْ فَوْقِهِمْ
( آيه 50 ، از سورهء 16 : نحل ) « از پروردگارشان مىترسند ، از جانب بالاى خودشان » .
و مثل :
وَ جاءَ رَبُّكَ
( آيه 22 از سورهء 89 : فجر ) « و آمد پروردگار تو » .
و مثل :
اللَّهُ يَسْتَهْزِئُ بِهِمْ
( آيه 15 ، از سورهء 2 : بقره ) « خداوند آنان را مسخره مىكند » .
و مثل :
غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِ
( آيه 93 ، از سورهء 4 : نساء ) « خدا بر او غضبناك شد » .
و مثل :
إِلَّا مَنْ رَحِمَ اللَّهُ
( آيه 42 ، از سورهء 44 : دخان ) « مگر آن كسى كه خدا بر او رحم كند » .
و امثال اين آيات كه در قرآن مجيد بسيار است . مىگويند همين معناى ظاهرى را دارد ، خداوند دست دارد ، و پهلو دارد ، و چشم دارد ، و بر روى تخت قرار گرفته است ، و غضب مىكند ، و رحم مىكند ، و مسخره مىنمايد » .
اين است عقايد ايشان ،
سُبْحانَهُ وَ تَعالى عَمَّا يَقُولُونَ عُلُوًّا كَبِيراً
.
پيشتاز اين كفريّات ، ابن تيميّهء حرّانى شامى است ، او تابع احمد حنبل بود و در عناد و دشمنى با اهل بيت بالأخصّ امير المؤمنين عليه السّلام بىتاب و بىقرار بوده است ، در كتاب خود به نام « منهاج السّنّة » كه در ردّ براهين و ادلّهء افتخار عالم تشيّع و اسلام : علّامهء حلّى نوشته است ، انكار ضروريّات و مسلّمات و يقينيّات را مىكند ، هر حديثى كه در فضائل امير المؤمنين و اهل بيت وارد شده است ردّ مىكند ، و آن را دروغ و باطل مىشمرد ، و يا آن را مرسل و يا ضعيف و يا مجعول مىداند گر چه در نهايت إتقان و صحّت باشد ، و گر چه مستفيض و متواتر باشد ، و گر چه بزرگان از حفّاظ و مشايخ و راويان اهل سنّت با طرق عديدهاى آن را آورده باشند و در كتب خود تصريح به صحّت متن و صحّت إسناد و رجال آن كرده باشند ، به مجرّد اينكه در آن حديث ذكرى از مولى الموحّدين آمده باشد ، آن را رمى به مجعول بودن نموده و به شيعه إفترا مىزند ، و راوى آن حديث را گر چه از مشايخ « صحاح ستّه » عامّه باشد ، فقطّ و فقطّ به جرم روايت اين روايت ضعيف مىشمرد ، و بطور كلّى ملاك صحّت و عدم صحّت