سَيِّئَاتُهُ - وَ هُوَ فِى الجَنَّة - فَقُلْتُ : وَ المُقْتَصِدُ ؟ قَالَ : العَابِدُ لِلّهِ فِى بَيْتِهِ حَتَّى يَأْتِيهُ اليَقِينُ . فَقُلْتُ : السَّابِقُ بِالْخَيْرَاتِ ؟ قَالَ : مَن شَهَرَ سَيْفَهُ وَ دَعا إلَى سَبِيلِ رَبِّهِ « 1 »
« أبوحمزهء گويد : نزد حضرت امام زين العابدين " عليه السّلام " نشسته بودم كه دو مرد از اهل عراق وارد شدند و عرض كردند : اى فرزند رسول خدا آمدهايم تا معنى بعضى از آيات قرآن را براى ما بيان بفرمائى . حضرت فرمود : چيست آن آيات ؟ عرض كردند : قول خداى تعالى :
ثُمَّ أَوْرَثْنَا الْكِتابَ الَّذِينَ اصْطَفَيْنا .
حضرت فرمودند : اهل عراق برگزيدگان را كه وارث كتاب هستند چه كسانى مىدانند ؟ عرض كردند : آنها مىگويند : دربارهء امّت محمّد " صلّى الله عليه و آله و سلّم " نازل شده است . حضرت فرمود : بنابراين همهء امّت در بهشتند ؟ ابو حمزهء گويد : من از بين آنها سؤال كردم : اى فرزند رسول خدا پس دربارهء كه نازل شده است ؟ حضرت سه مرتبه فرمود : سوگند به خدا دربارهء ما اهل بيت نازل شده است . عرض كردم : پس ما را مطّلع فرما كه در ميان شما ظالم به نفس خود كيست ؟ حضرت فرمود : آن كسى كه كارهاى نيك و بد او مساوى باشد ، و او در بهشت است . عرض كردم : مقصد و ميانه رو كيست ؟ فرمود : كسى كه در خانهء خود عبادت خدا را به جاى آورد تا يقين به او برسد . عرض كردم : سابق به خيرات كيست ؟ فرمود : كسى كه شمشير خود را برهنه كند و مردم را به راه خدا دعوت كند . »
و نظير اين استدلال را حضرت امام رضا " عليه السّلام " به مأمون مىكنند كه مراد از وارثين كتاب خصوص عترت رسول خدا هستند ، و اين مطلب ضمن روايت مفصّلى است كه حضرت رضا در مجلس مأمون از آيات قرآن دوازده مزيّت براى عترت و اهل بيت رسول خدا اثبات مىكنند . اين روايت را صدوق مفصلًا در « عيون اخبار الرضا » آورده ، « 2 » و سيّد بحرانى در « غاية المرام » مقدار مختصرى از آن را كه شاهد براى اثبات ميراث استذكر كرده « 3 » . و مجلسى از « تفسير علىّ بن ابراهيم » از أبان بن صَلت مختصر آن را آورده است . « 4 »
و مجلسى گويد : سيّد علىّ بن طاووس در كتاب « سَعد السُّعود »
هامش
( 1 ) . « شواهد التنزيل » ج 2 ص 104 .
( 2 ) . « عيون » ص 149 .
( 3 ) . ، « غاية المرام » ص 352 ، حديث دهم
( 4 ) . « بحار الانوار » ج 7 ص 45 .