أنَا المُنْذِرُ ، أ تُعْرِفُونَ الهَادِى ؟ قُلْنَا : لَا ، يَا رَسُولَ اللهِ . قَالَ : هُوَ خاصِفٌ النَّعْل ، فَطُوِّلَتِ الاعْناقُ إذْ خَرَجَ عَلَيْنَا عَلِىٌّ عليه السّلام مِن بَعْضِ الحُجَرِ وَ بِيَدِهِ نَعْلُ رَسُولِ اللهِ صَلَّى الله عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ ثُمَّ الْتَفَتَ إلَيْنَا : الا إنَّهُ المُبَلِّغُ عَنِّى وَ الإمَامُ بَعْدى وَ زَوْجُ ابْنَتى وَ أبُو سِبْطىَّ فَفَخراً . نَحْنُ أَهْلُ بَيْتٍ أذْهَبَ اللهُ عَنَّا الرِّجْسَ وَ طَهِّرْنَا تَطْهِيراً مِنَ الدَّنَسِ ، فَقَاتَلَ بَعْدِى عَلى التَّأْوِيلِ كَما قَاتَلْتُ عَلى التَّنْزِيلِ ، هُوَ الامامُ أبُو الائِمَة الزُّهُدِ . فَقيلَ : يَا رَسُولَ اللهِ كَمِ الائِمَة بَعْدَكَ ؟ قَالَ : اثنا عَشَرَ ، عَدَدَ نُقَباءَ بَنِى اسرائِيلَ ، وَ مِنّا مَهْدِىُّ هَذِهِ الامَّة يَمْلَا اللهُ الارضَ قِسْطاً وَ عَدْلًا كما مُلِئَت جَوْراً وَ ظُلْماً ، لَا تَخْلُوا الارضُ مِنْهُم إلّا سَاخَتْ بِأَهْلِهَا . « 1 »
« أبو هريره گويد : در وقتى كه آيه
« إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرٌ وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ »
نازل شده بود من به حضور رسول اكرم مشرّف شدم ، رسول خدا اين آيه را براى ما تلاوت فرمود و سپس فرمود : من منذر و دعوت كنندهء به سوى خدا هستم ، آيا شما هادى و رهبر را مىشناسيد ؟ عرض كرديم : نَه اى رسول خدا . فرمود : راهنما و هادى كسى است كه مشغول پينه زدن كفشها است . در اين حال همهء اصحاب گردنهاى خود را بلند نموده كه وصله زن كفشها را ببينند كه ناگهان از بعضى از اطاقها علىّ بن أبىطالب « عليه السّلام » بيرون آمد و در دستش نعل رسول خدا بود . در اين حال رسول خدا روى خود را به ما نمود و فرمود : اى مردم آگاه باشيد على است كه نداى مرا به گوش جهانيان مىرساند و رسالت مرا به مردم ابلاغ مىكند ، و اوست امام بعد از من و شوهر دختر من و پدر دو فرزند من ، پس چه افتخار بزرگى است . ما اهل بيتى هستيم كه خداوند هر گونه پليدى و آلايشى را از ما دور نموده و ما را به مقام طهارت و پاكى مطلق رسانيده است . علىّ بن أبيطالب بعد از من براى اثبات تأويل قرآن جنگ مىكند همچنانكه من براى تنزيل قرآن جنگ كردم . اوست امام و پدر امامان كه همهء آنها پاك و بى رغبت به آمال دنيوى هستند . گفته شد : اى رسول خدا ! امامان بعد از شما چند نفرند ؟ حضرت فرمود : دوازده نفر به عدد نُقَباء بنى اسرائيل ، و مهدىّ اين امّت از ماست . خداوند زمين را پر از عدل و داد كند پس از آنكه پر از ظلم و ستم شده باشد . هيچ گاه زمين از امام خالى نخواهد بود و گرنه تمام اهل خود را در كام
هامش
( 1 ) . « غاية المرام » ص 236 ، حديث دوازدهم .