تخطي إلى المحتوى الرئيسي

امام شناسى (فارسى) — صفحة 158

مساهمون:

ص١٥٨
براى من قرار دهند و مرا بر روى آن بنشانند هر آينه در بين اهل تورات به تورات آنها حكم خواهم نمود ، و در بين اهل انجيل به انجيل آنها ، و بين اهل زبور به زبور آنها ، و بين اهل قرآن به قرآن آنها . سوگند به خدائى كه دانه را مىشكافد و روان را مىآفريند هيچ مردى از قريش نيست كه تيغ سر تراشى بر سر او عبور كرده باشد مگر آنكه من آيه‌اى را مىدانم كه دربارهء او نازل شده و او را به سوى بهشت يا به سمت جهنّم روانه مىكند . مردى برخاست و عرض كرد : دربارهء تو اى امير مؤمنان چه آيه‌اى نازل شده است ؟ حضرت فرمود :
أَ فَمَنْ كانَ عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ وَ يَتْلُوهُ شاهِدٌ مِنْهُ
، رسول خدا صاحب بيّنه از طرف پروردگار است و من در دنبال و پهلوى او شاهد خواهم بود . »

گفتار أمير المؤمنين « عليه السّلام » كه : سلونى قبل ان تفقدونى

نظير اين روايت را ثعلبى نيز در تفسير خود از زاذان از آن حضرت « 1 » و محمّد بن حسن صفّار در « بصائر الدرجات » از اصبغ بن نباته از أمير المؤمنين « 2 » و علّامهء طباطبائى از « بصائر الدرجات » « 3 » و حاكم حسكانى با دو سند يكى از فرات بن ابراهيم كوفى با سند خود از حبيب بن يسار « 4 » و ديگرى از أبو بكر سبيعى در تفسير خود با سند خود از أبو الجارود از حبيب بن يسار ، « 5 » همان و طبرى با اسناد خود از جابربن عبد الله از أمير المؤمنين عليه السّلام روايت كرده‌اند . « 6 » و روايتى كه به طور تفصيل خصوصيّات كلام حضرت را با كيفيّت مخصوص بيان كرده باشد آن است كه حموينى با سلسله سند خود از أبو المؤيّد موفّق بن احمد مكّى با سلسله سند خود از طريق عامّه از نوح بن قيس از اعمش از عمر بن مُرّة از أبو البُخترى روايت كرده است . قَالَ : رَأيتُ ابنَ عَمِّ رَسُولِ الله صلَّى الله عليه و آله و سلّم عَلِياً عليه السّلام صَعِدَ المِنبَرَ بِالكُوفَة عَلَيْهِ مِدْرَعَة كَانَتْ لِرَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ مُتَقَلِّداً بِسَيفِ رَسُولِ اللهِ مَتَعَمِّماً بِعِمَامَة رَسُولِ اللهِ وَ فِى إصبَعِهِ خاتَمُ رَسُولِ اللهِ فَقَعَدَ عليه السّلام عَلَى المِنْبَر وَ كَشَفَ عَنْ بَطْنِهِ وَ قَالَ اسألُونِى مِن قَبْلِ أن تَفْقِدُونِى فَإنَّ مَا بَيْنَ الجَوانِحِ مِنِّى عِلمٌ جَمٌّ ، هَذَا سَفَطُ العِلْمِ هَذا لُعَابُ رَسُولِ اللهِ ، هَذَا مَا زفَّنى رَسُولِ اللهِ زَفّاً مِن غَيْرِ وَحْىٍ أوحِىَ إلَىَّ فَوَ اللهِ لَوْ ثُنّيَتْ لِىَ الوَسادَة فَجَلَسْتُ عَلَيْهَا لاقُتَيْتُ
هامش
( 1 ) . « غاية المرام » ص 360 ، حديث نهم . ( 2 ) . همان كتاب ص 361 ، حديث سوّم . ( 3 ) . « تفسير الميزان » ج 10 ، ص 200 . ( 4 ) . « شواهد التنزيل » ج 1 ، ص 280 . ( 5 ) . كتاب ص 281 . ( 6 ) . « غاية المرام » ص 360 حديث دهم