و در « مناقب » ابن شهرآشوب ج 1 ص 543 از ابو رافع روايت كند قالَ : لَمّا كانَ الْيَوْمُ الَّذى تُوُفىِّ فيهِ رَسُولُ اللّهِ صلّى اللّه عليه و آله و سلّم غُشِىَ عَلَيْهِ فَاخَذْتُ بِقَدَمَيْهِ اقَبِّلُهُما وَ ابْكى ، فَافَاقَ وَ انَا اقُولُ : مَنْ لى وَ لِوُلْدى بَعْدَكَ يا رَسُولَ اللّهِ ؟ فَرَفَعَ الَىَّ رَأْسَهُ وَقَالَ : اللّهُ بَعْدى وَ وَصِيِّى صالِحُ الْمُؤْمِنينَ .
« ابو رافع گويد : در روزى كه رَسُولخدا در آن روز رحلت نمود حال بيهوشى بر آن حضرت دست داد ، من پاهاى آن حضرت را گرفته مىبوسيّدم و مىگريستم . حضرت به هوش آمد و من با خود مىگفتم : اى رَسُولخدا پس از تو كه به درد من و فرزندان من برسد ؟ حضرت سر خود را به جانب من نمود و فرمود : بعد از من ، خدا و وصى من صالح المؤمنين براى توست « 1 » . »
و در « ينابيع المودة » ص 248 از ابن عباس روايت است كه گفت :
دَعانى رَسُولُ اللّهِ صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فَقالَ لى : ابِشِّرُكَ انَّ اللّهَ تَعالى ايَّدَنى بِسَيِّد الْاوَّلينَ وَ الْآخِرينَ وَ الْوَصِيّينَ عَلىٍّ فَجَعَلَهُ كُفْوَ ابْنَتى ، فَانْ ارَدْتَ انْ تَنْتَفِعَ فَاتَّبِعْهُ .
« ابن عبّاس گويد : مرا رَسُولخدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم خواند و به من گفت : تو را بشارت مىدهم كه خداى تعالى مرا به سيّد اولين و آخرين و سيّد وصيّين علىّبنأبىطالب مؤيّد گردانيد و او را همتاى دختر من قرار داد ، پس اگر مىخواهى بهرهمند شوى ، از او پيروى كن . »
و در « ينابيع المودة » ص 239 از انس بن مالك روايت نموده است قالَ : رَايْتُ رَسُولَ اللّهِ صلّى اللّه عليه و آله و سلّم جالِساً مَعَ عَلىٍّ فَقالَ : انَا وَ هذا حُجَّةُ اللّهِ عَلى خَلْقِهِ . رَواهُ صاحبُ « الفردوس » و الامامُ احمد .
« انس بن مالك مىگويد كه : ديدم رَسُولخدا با على نشسته بود و فرمود : من و اين ( منظور علىّبنأبىطالب است ) حجّت خدا هستيم بر بندگانش . »
بارى بحث ما در بيان روايات وارده در وصايت به طول انجاميد با آنكه عشرى از اعشار اين روايات را بيان نكردهايم و سخن را با بيان يك روايتى كه از حضرت سيّد الشهداء عليه السّلام روايت شده است و متضمّن فضائل بسيار است خاتمه مىدهيم .
هامش
( 1 ) ممكن است ترجمه چنين باشد : بعد از من خدا براى توست ، و وصى من صالح المؤمنين است .