و نيز ابراهيم بن مُحمّد حموينى در « فرائد السّمطين » ج 1 باب 29 با اسناد خود از سعيد بن جبير از ابن عباس روايت نموده است كه او گفت :
قالَ رَسُولُ اللّهِ صلّى اللّه عليه و آله و سلّم لِامٌّ سَلَمَةَ : هذا عَلِىٌّ اميرُ الْمُؤْمِنينَ وَ سَيّدُ الْمُسْلِمينَ وَ وَصِّيى وَ عَيْبَةُ عِلْمى وَ بابِىَ الَّذى اوتى مِنْهُ ، اخى فِى الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ ، وَ مَعى فِى السَّنامِ الْاعْلى ، يَقْتُلُ الْقاسِطينَ وَ النّاكِثينَ وَ الْمارِقينَ .
« حضرت رسُول اللّه به امّ سلمه فرمودند : اين است علىّ بن ابى طالب حكمران بر مؤمنان و سيّد و سالار مسلّماًنان ، و اوست وصىّ من و صندوقچهء علوم من و راه و دَر وُرود به معارف و دانشهاى من . اوست برادر من در دنيا و آخرت ، و با من است در عالىترين درجه از مقامات قرب و منزلت بعد از من ، با شكنندگان بيعت و طائفه ستمگران و از دين خارج شدگان ( منظور اصحاب جمل و صفّين و نهرواناند ) كارزار خواهد نمود . »
و سبط ابن جوزى در « تذكره » ص 49 نامهء عمرو عاص را به معاويه آورده است ، در آن نامه بسيارى از فضائل علىّ بن ابى طالب را شرح مىدهد . بايد دانست كه عمرو عاص در ابتداى امر از مخالفين اميرالمؤمنين نبوده است و چنانچه از نامه او هويداست بر عليه معاويه مطالبى را نگاشته است ، لكن چون در نامهء ديگرى كه معاويه به او نوشت و او را به معونت و يارى خود دعوت كرد و منشور حكومت مصر را نيز ضميمهً با نامه ارسال نمود براى كمك معاويه آماده شد لذا هر چه فرزندش و غلامش نيز او را از متابعت معاويه منع نمودند مؤثّر نيفتاد ، و براى كارزار با اميرالمؤمنين عليه السّلام به شام حركت نموده و به معاويه پيوست .
سبط ابن جوزى در ص 49 گويد : اهل تواريخ و سير گويند كه : چون عثمان روى كار آمد التفاتى به عمرو عاص نكرد و او را حكومتى نداد بلكه او را از حكومت مصر عزل نمود . و چون عثمان محصور شد عمرو عاص به سوى شام رفت و در فلسطين سكنى گزيد و از افرادى بود كه مسلّماًنان را بر عليه عثمان تحريص مىنمود تا عثمان كشته شد .
ذكر فضائل اميرالمؤمنين از طرف عمرو عاص
به معاويه گفتند : كه عمرو عاص با هوشترين عرب است و اگر مىخواهى به حكومت برسى و قتال تو با علىّ بن ابى طالب سر و صورتى گيرد از عمرو عاص بىنياز نخواهى بود ، بنابر اين