تخطي إلى المحتوى الرئيسي

امام شناسى (فارسى) — صفحة 180

مساهمون:

ص١٨٠
كند كه اميرالمؤمنين وصىّ رسول خداست باز هم مىگويند : اين نصّ و تصريح نيست . هر كس به كتاب‌هاى اهل تسنّن وارد باشد مىداند كه تمام آنها مملوّ از وصايت اميرالمؤمنين و تصريحات رسول خداست ، مع ذلك مىگويند : رسول خدا تصريح نكرده است . مشركين قريش هر روزه آيات باهره و معجزات قاهره از رسول اللّه مىديدند كه هيچ جاى ابهام و ترديد براى آنها باقى نمىگذاشت مع ذلك چون نفس آنها حاضر براى قبول قول حق و تمكين از واقع نبود قبول نمىكردند ،
وَ مِنْهُمْ مَنْ يَسْتَمِعُ إِلَيْكَ وَ جَعَلْنا عَلى قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَنْ يَفْقَهُوهُ وَ فِي آذانِهِمْ وَقْراً وَ إِنْ يَرَوْا كُلَّ آيَةٍ لا يُؤْمِنُوا بِها حَتَّى إِذا جاؤُكَ يُجادِلُونَكَ يَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ هذا إِلَّا أَساطِيرُ الْأَوَّلِينَ
« 1 » « و بعضى از كافران و مشركان به سخنان تو گوش فرا مىدهند لكن چون ما بر روى دلهاى آنها پرده‌اى كشيده‌ايم كه فهم آن سخنان نمىكنند و در گوشهاى آنان سنگينى قرار داده‌ايم لذا اگر تمام آيات الهى را مشاهده كنند باز ايمان نمىآورند تا آنجا كه چون نزد تو آيند و در مقام مجادله برآيند ، مىگويند اين آيات غير از افسانه سرائى پيشينيان چيز ديگرى نيست . »
وَ إِنْ يَرَوْا كُلَّ آيَةٍ لا يُؤْمِنُوا بِها وَ إِنْ يَرَوْا سَبِيلَ الرُّشْدِ لا يَتَّخِذُوهُ سَبِيلًا وَ إِنْ يَرَوْا سَبِيلَ الغَيِّ يَتَّخِذُوهُ سَبِيلًا ذلِكَ بِأَنَّهُمْ كَذَّبُوا بِآياتِنا وَ كانُوا عَنْها غافِلِينَ
« 2 » « و اگر هر آيه و نشانه‌اى از واقع ببينند باز ايمان نمىآورند و اگر راه رشد و هدايت را ببينند و بفهمند از آن پيروى نمىنمايند و اگر راه ضلالت و گمراهى را ببينند و تشخيص دهند آن را انتخاب مىنمايند ، و اين به علّت آن است كه آيات ما را تكذيب كرده و از آن غافل شدند . »
وَ كَأَيِّنْ مِنْ آيَةٍ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ يَمُرُّونَ عَلَيْها وَ هُمْ عَنْها مُعْرِضُونَ وَ ما يُؤْمِنُ أَكْثَرُهُمْ بِاللَّهِ إِلَّا وَ هُمْ مُشْرِكُونَ
« 3 » « و چه بسيارى از آيات خدا در آسمان‌ها و زمين است كه اين مردم غافل بر آنها مرور نموده و آنها را مشاهده مىكنند لكن به نظر عبرت نمىنگرند و اعراض مىكنند و اكثر خلق خدا به خدا ايمان نداشته بلكه براى او
هامش
( 1 ) سوره انعام : 6 - آيه 26 . ( 2 ) سوره اعراف : 7 - آيه 146 . ( 3 ) سوره يوسف : 12 - آيه 106 و 107 .