بلكه تو را سزاوار و لائق پرستش ديدم فلهذا عبادت و پرستش تو را نمودم ! »
در حديث حضرت شُعيب على نبيّنا و آله و عليه السّلام شنيدى كه عرض نمود :
من نه از ترس آتش نالم ، و نه از محبّت بهشت ؛ و ليكن از جهت بُعد از تو مىنالم ، صبر مىكنم تا به ديدار تو برسم !
و از دعاى كميل عليه الرّحمة شنيدى كه سيّد العارفين و رئيس المُناجين عرض مىكند :
وَ هَبْنِى صَبَرْتُ عَلَى عَذَابِكَ فَكَيْفَ أَصْبِرُ عَلَى فِرَاقِكَ ! [ « و مرا چنان بپندار كه قدرت صبر و شكيبائى بر عذابت را داشته باشم ، پس چطور مىتوانم بر فراقت شكيبا باشم ؟ ! » ]
اى نفس بىحياى نويسنده ! و اى بينوا شنونده ! اگر قطع به اين عوالم دارى ، كو اثرش ؟ ! چرا آرامى ؟ ! چرا بر سر كوهها نمىروى ؟ ! چرا به بيابانها فرار نمىكنى ؟ ! چرا ورد شب و روزت وَا حَسْرَتَا عَلَى مَا فَرَّطْتُ فِى جَنْبِ اللَّهِ
هامش
در « اصول كافى » ج 2 ، ص 84 ، حديث 5 ، از علىّ بن إبراهيم ، از پدرش ، از ابن محبوب ، از جميل ، از هارون بن خارجة ، از حضرت امام جعفر بن محمّدٍ الصّادق عليهما السّلام روايت كرده است ، كه فرمود : [ إنَّ ] الْعُبّادَ ثَلاثَةٌ [ 1 ] : قَوْمٌ عَبَدوا اللَّهَ عَزّ وَ جَلَّ خَوْفاً فَتِلْكَ عِبَادَةُ الْعَبيدِ ، وَ قَوْمٌ عَبَدوا اللَّهَ تَبارَكَ وَ تَعالَى طَلَبَ الثَّوابِ فَتِلْكَ عِبادَةُ الأجَراءِ ، وَ قَوْمٌ عَبَدوا اللَّهَ عَزّ وَ جَلَّ حُبًّا لَهُ فَتِلْكَ عِبادَةُ الاحْرارِ ؛ وَ هِىَ أفْضَلُ الْعِبادَةِ . و در « نهج البلاغة » در باب حِكم ، حكمت 237 ؛ و از طبع مصر ، مطبعهء عيسى البابى الحلبى با شرح شيخ محمّد عبده ، ج 2 ، ص 189 آورده است كه : وَ قالَ عَلَيْهِ السَّلامُ : إنَّ قَوْمًا عَبَدوا اللَّهَ رَغْبَةً فَتِلْكَ عِبادَةُ التُّجّارِ ، وَ إنَّ قَوْمًا عَبَدوا اللَّهَ رَهْبَةً فَتِلْكَ عِبادَةُ الْعَبيدِ ، وَ إنَّ قَوْمًا عَبَدوا اللَّهَ شُكْراً فَتِلْكَ عِبادَةُ الاحْرارِ . - [ 1 ] در بعضى نسخ : العبادة ثلاث وارد است . -