گفتار خود مسيح عليه السّلام .
به جهت آنكه كلام وى عليه السّلام :
اعْبُدُوا اللَّهَ رَبِّي وَ رَبَّكُمْ
، دلالت مىنمايد بر آنكه او بندهاى مربوب همانند آنان بوده است . و كلام او عليه السّلام :
إِنَّهُ مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدْ حَرَّمَ اللَّهُ عَلَيْهِ الْجَنَّةَ
، دلالت مىكند بر آنكه كسى كه به خداوند شرك آورد ، خداوند بهشت را بر او حرام مىنمايد ؛ و وى مشرك است و كافر ، و بهشت بر مشرك به خدا در الوهيّت او حرام مىباشد .
و در كلام خداى تعالى به نحو حكايت از عيسى عليه السّلام :
فَقَدْ حَرَّمَ اللَّهُ عَلَيْهِ الْجَنَّةَ وَ مَأْواهُ النَّارُ وَ ما لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنْصارٍ
، عنايتى است به إبطال آنچه را كه به مسيح نسبت مىدهند از قضيّهء « تفدية » و اينكه او با اختيار خود بر بالاى دار رفتن را به جهت فداى خود براى امّتش ترجيح داد ، بنابراين ايشان همگى مورد غفران واقع گشته و تكاليف الهيّه از آنها برداشته شده است ، و بازگشتشان به سوى بهشت است و آتشى را مسّ نمىكنند ؛ همانطور كه نقل اين داستان از آنان در تفسير سورهء آل عمران در قصّهء عيسى عليه السّلام گذشت . و قصّهء تفديه و به دار آويختن را براى همين غرض ساختهاند .
و آنچه را كه آيه مباركهء قرآن از سخن عيسى عليه السّلام حكايت نموده است ، در ابواب متفرّقهء أناجيل وجود دارد ؛ مانند امر به توحيد « 1 » و إبطال عبادت مشركين « 2 » و حكم به خلود ستمگران در آتش . « 3 » »
و در تفسير آيه :
لَقَدْ كَفَرَ الَّذِينَ قالُوا إِنَّ اللَّهَ ثالِثُ ثَلاثَةٍ
فرمودهاند :
هامش
( 1 ) - « اصحاح » 12 : 29 ( انجيل مَرقُس ) . ( تعليقه )
( 2 ) - « اصحاح » 6 : 24 ( انجيل متَّى ) . ( تعليقه )
( 3 ) - « اصحاح » 13 : 50 ؛ 25 : 31 - 47 ( انجيل متَّى ايضاً ) . ( تعليقه )