در دعاى به جا مانده از دو صادق عليهما السلام چنين مىخوانيم :
« خدايا ! من به تو نيازمندم ، و از عذابت بيمناكم و پناهخواه . خدايا ! اسمم را مگردان و جسمم را تغيير مده ، و آزمون مرا سخت مگير ، و چنان مكن كه دشمنان مرا شماتت كنند ؛ از عقابت به عفوت پناه مىبرم ، و از عذابت به رحمتت ، و از خشمت به رضايت ، و پناه به تو از خودت به خودت ، جلّ ثنائك . تو چنانى كه خود بر خود ثنا گفتهاى ، و برتر از آنچه گويندگان مىگويند » . « 46 »
إِنِّي لَكُمْ مِنْهُ نَذِيرٌ مُبِينٌ
« من براى شما از او بيم دهندهاى آشكارم . » / 68 بدين گونه آدمى ميان دو خطر قرار دارد : يكى از آنها سبك است و زودگذر ، و ديگرى بزرگ است و دايمى ، بنا بر اين به نفس خود بنگر كه چگونه يكى از اين دو را بر مىگزيند . پس اگر به فشارها تسليم شود و به خدا شرك ورزد ، از خطر سبك دورى جسته و خطر بزرگتر او را در ميان گرفته است ، در صورتى كه اگر به خدا پناه مىبرد ، نه تنها از خطر بزرگ رهايى مىيافت ، بلكه از خطر عظيم تجسم يافتهء در غضب خداوند جبّار و بزرگترين عذاب او نيز خلاص مىشد ، و پروردگار او را پناه خود مىگرفت و از خطر ديگر نجاتش مىداد .
[ 51 ] بدين گونه خداوند بيم دهندهء آشكار را مبعوث كرد تا ايشان را به خودش بخواند و از عاقبت گردنكشى نسبت به او و شرك ورزيدن به وى بر حذرشان دارد .
وَ لا تَجْعَلُوا مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ
« و با خدا خداى ديگرى را قرار ندهيد . » كه او شما را از خطرهاى دنيا نمىرهاند ، و سبب آن مىشود كه خشم و عذاب پروردگار به شما برسد .
إِنِّي لَكُمْ مِنْهُ نَذِيرٌ مُبِينٌ
« كه من براى شما بيم دهندهاى آشكارم . » چه بسيار زيان آدمى بزرگ است و پشيمانيش عظيم كه گوشش اين هشدار صريح و آشكار را نشنود !
هامش
( 46 ) - المنتخب الحسنى ، ص 747 .