ستارهء ما - هيچ هدفى نبوده باشد ؟ ! يا پروردگار آسمانها و زمين سبحانه و تعالى ، كه بىنياز و حميد و عليم و حكيم است ، آفرينش را به بازى گرفته باشد ؟ ! پس بياييد تا به تفكر بپردازيم : آيا هر اندامهاى ما عبث و بيهوده آفريده شده است ، حتى اگر پارهاى از روده باشد ، يا غدّهاى كوچك ، يا حتى يك ياخته ، و اگر جواب بنا بر معلومات پزشكى و طبع شناسى ( فيزيولوژى ) منفى است ، پس چگونه ممكن است خلاصه و نتيجهء آفرينش انسان بى هدف بوده باشد ؟
پس هدف چيست ؟
آيا اين كافى است كه هدف را خوردن و آشاميدن قرار دهيم ؟ آيا بايد از عقلها و و جدان قلبهايمان پرسش كنيم ؟ / 71 يا خود را به آن قانع سازيم كه خوردن و آشاميدن را هدف بدانيم ، يا چون وقت فراغت بسيار در اختيار داريم ، ناگزير بايد زندگى را با چيزى جز لذتهاى عاجل پر كنيم ؟
ما همه در آن مىكوشيم تا به علم و فضيلت دست يابيم ، و براى آنها ارزشى برتر از مال و نيرو تصور مىكنيم ، پس مىپرسيم كه : بالاترين درجهء علم كدام است ؟ آيا معرفت و شناخت خدايى نيست كه به توسط او از حقيقت خودمان آگاه مىشويم ، و از واقعيت محيطى كه ما را در ميان خود گرفته است ؟ و بدون شناخت خدا همهء اين سؤالات مايهء حيرت است .
به همين گونه بالاترين درجهء فضيلت تقوا و ترس از خدا است ، و خواستار رضاى او بودن ، و به او نزديك شدن .
و شناخت خدا و ترس از او در كلمهء عبادت خلاصه مىشود ، كه قرآن كريم آن را هدف آفرينش بشر دانسته و گفته است :
وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ
« و جن انس را نيافريدم مگر براى آن كه عبادت كنند . » پس عبادت چيست ؟ گفتهاند كه اصل عبوديت و بندگى خضوع و خوارى و فروتنى است ، و تعبيد به معنى خوار شدن ، و راههاى آماده شدهء براى سفر و