آسمان در اين جا به منتهى و پايان خود مىرسد ، « 28 » و پايان محلّى است / 154 كه يك آفريدهء خدا مىتواند تا آن اندازه به خدا نزديك شود . « 29 » نيز گفتهاند كه : آن درخت طوبى « 30 » است ، و على بن ابراهيم ( رض ) گفت : آن درختى است كه « شيعيان در بهشت در سايه آن به گفتگوى با يكديگر مىنشينند » ، « 31 » و شايد برزخى ميان عالم دنيا و عالم آخرت بوده باشد .
آيهء شريفه به اين تفسير اشاره دارد ، چه مىگويد :
عِنْدَها جَنَّةُ الْمَأْوى
« كه بهشت جايگاه در كنار آن است . » [ 16 - 17 ] و در آنجا نور پرودگار براى پيامبر بزرگش ( ص ) تجلّى كرد و سدره را پوشاند ، به همان گونه كه پيشتر براى موسى بن عمران ( ع ) تجلّى كرده بود ، پس نور وحى بر اين درختى كه خدا در نزديك آن به پيامبرش وحى فرستاد آشكار شد .
إِذْ يَغْشَى السِّدْرَةَ ما يَغْشى
« در آن هنگام كه پوشاند سدره را آنچه آن را پوشاند . » از نور پروردگارش ، و در اين جا بود كه خدا قلب پيامبرش را قدرت تحمّل اين نور بخشيد تا آن را ببيند و به وسيلهء آن آيات او را مشاهده كند ؛ امام ابو جعفر ( ع ) گفت : « پس براى محمّد نور جبّار عزّ و جلّ تجلّى پيدا كرد ، و چون پيامبر را فرا گرفت ، چشمانش بى حركت ماند و گوشت سينهاش به لرزش افتاد ، پس خداى عزّ و جلّ قلب او را محكم كرد ، و به خشمش قوت بخشيد ، تا توانست از آيات پروردگارش چيزهايى را ببيند كه ديد » ، « 32 » پس چون به او ثبات و استوارى بخشيد ، توانست حقايق را فرا گيرد .
هامش
( 28 ) - همان جا .
( 29 ) - همان كتاب ، ص 155 و 156 شمارهء 4 .
( 30 ) - بحار الانوار ، ج 18 ، ص 289 .
( 31 ) - نور الثقلين ، ج 5 ، ص 156 .
( 32 ) - همان كتاب ، ص 154 .