مىكنيد ؟ » / 153 شما ممكن نيست كه بتوانيد او را از مسيرش منحرف سازيد ، يا دربارهء رسالتش شكى به دل او بيندازيد ، بدان سبب كه او به آن يقين دارد .
محمّد بن فضيل گفت كه از ابو الحسن ( ع ) پرسيدم كه آيا رسول اللَّه ( ص ) پروردگار خويش را عزّ و جلّ ديد ؟ و او گفت : « آرى ، به قلبش ديد ، مگر نشنيدهاى كه خداى عزّ و جلّ گفته است :
ما كَذَبَ الْفُؤادُ ما رَأى
او را به چشم نديد ، ولى به قلب ديد » . « 24 » و چون از رسول اللَّه ( ص ) دربارهء همين آيه پرسش كردند گفت : « نورى ديدم » . « 25 » [ 13 - 15 ]
وَ لَقَدْ رَآهُ نَزْلَةً أُخْرى
« و او را ديد يك بار ديگر . » اين آيه محتمل چند معنى است ، از جمله : رسول خدا را متجلّى در كتابش ( وحى ) مىديد ، سپس در آن هنگام كه جبرييل او را به معراج مىبرد ديد و به پروردگارش نزديك شد و با او سخن گفت ، و شايد معنى آن باشد كه جبرييل او را به جايى برد كه خدا به او وحى كرد آنچه را كه وحى كرد ، و در آنجا با چشمان خود نور خدا را ديد ، و با قلب خود پروردگارش را ديد ، سپس او را به مقام ديگر بالا برد كه در آن تجلّى ديگرى از خداى عزّ و جلّ را مشاهده كرد ، و آن اين گفتهء خداى تعالى است :
عِنْدَ سِدْرَةِ الْمُنْتَهى
« در كنار درخت سدر ( كنار ) پايانى ، » و آن درختى در آسمان هفتم است ( از علىّ بن ابراهيم ) « 26 » « و قطر درخت به اندازه پيمودن صد سال از سالهاى دنيا براى عبور كردن از كنار آن است » « 27 » از امام باقر ( ع ) ، و شايد از آن روى به اين نام خوانده شده كه رساندن اعمال بندگان به
هامش
( 24 ) - نور الثقلين ، ج 5 ، ص 153 .
( 25 ) - همان جا .
( 26 ) - همان كتاب ، ص 155 .
( 27 ) - همان كتاب ، ص 154 .