گواهان رسالت پيامبر اسلام
43 . « وَ يَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَسْتَ مُرْسَلًا قُلْ كَفى بِاللَّهِ شَهِيداً بَيْنى وَ بَيْنَكُمْ وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتَابِ ؛
كسانى كه كافرند مىگويند : تو فرستادهء خدا نيستى . ( در پاسخ آنان ) بگو : همين بس كه خدا و آن كس كه علم كتاب نزد اوست ميان من و شما گواه است » .
در نخستين آيهء اين سوره « 1 » خداوند با صراحت هر چه تمامتر ، تصديق كرد كه قرآن كتابى است كه از طرف پروردگار جهان به پيامبر نازل شده است چنانكه فرمود : « وَالَّذِى أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ الْحَقُّ » و در پايان سوره مىفرمايد : همين بس كه خدا و كسىكه علم كتاب پيش اوست بر رسالت تو گواهى مىدهد .
مشكلى كه در گواهى دادن خدا به نظر مىرسد اين است كه چگونه مىتوان اطمينان پيدا كرد كه خداوند بر حقانيت مدعى نبوت گواهى داده است .
با بررسى دقيقى مىتوان پرده از روى اينگونه شهادتها - كه در قرآن مكرراً وارد شده است - برداشت ؛ زيرا اولًا ، داورى جامعهء بىغرض عرب ، بر اين بود كه قرآن كلام خداست و از نظر فصاحت و بلاغت ، حلاوت و شيرينى ، جاذبه و كشش ، جمال و زيبايى در درجهاى است كه هرگز نمىتوان با آن مبارزه نمود . با توجه به اين موضوع كه آنان مىدانستند قرآن كلام خداست و همگى از زبان
هامش
( 1 ) . « تِلْكَ آيَاتُ الْكِتَابِ وَالَّذِى أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ الْحَقُّ . . . » - رعد ( 13 ) آيهء 1 .