قُلُوبِهِمُ الْإِيمَانَ ؛ « 1 »
هرگز گروهى كه به خدا و روز رستاخيز ايمان دارند ، كسانى را كه با خدا و پيامبر او دشمنى دارند ، دوست نمىدارند اگر چه آنان پدران و فرزندان و برادران و بستگان آنان باشند . آنان كسانىاند كه در دلهايشان ايمان نوشته شده است » .
در آيهء ديگر مىفرمايد :
« يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاتَتَّخِذُوا عَدُوّى وَ عَدُوَّكُمْ أَولِيَاءَ تُلْقُونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ وَ قَد كَفَرُوا بِمَا جَاءَكُمْ مِنَ الْحَقِّ ؛ « 2 »
اى افراد با ايمان ، دشمن من و دشمن خود را ، ولى و دوست خود قرار ندهيد و طرح دوستى با آنان نريزيد ؛ زيرا آنان آيين حقى را كه پيش شماست انكار ورزيدهاند » .
قرآن مجيد در اين موضوع به اندازهاى پافشارى دارد كه حتى اجازه نمىدهد يك فرد مسلمان براى خويشاوندان مشرك خود ، كه در حال شرك و كفر از دنيا رفتهاند ، طلب آمرزش كند ؛ زيرا چنين پدر مشركى با فرزندان با ايمان خود ارتباطى ندارد چنان كه مىفرمايد :
« مَا كَانَ لِلنَّبِىِّ وَ الَّذِينَ آمَنُوا أَنْ يَسْتَغْفِرُوا لِلْمُشْرِكينَ وَ لَوْ كَانُوا أُولى قُربى ؛ « 3 »
پيامبر و افراد با ايمان حق ندارند دربارهء بستگان مشرك خود دعا كنند و براى آنان آمرزش بطلبند » .
اصرار قرآن در بريدن چنين پيوندها براى اين است كه مبادا بر اثر معاشرت و رفت و آمد و ابراز مودّت و علاقه به آنان ، جامعهء مسلمانان به انحراف فكرى
هامش
( 1 ) . مجادله ( 58 ) آيهء 22 .
( 2 ) . ممتحنه ( 60 ) آيهء 1 .
( 3 ) . توبه ( 9 ) آيهء 113 .