كه شريك خدا قرار دادهاند ، مانند خدا مخلوقى آفريدهاند تا ( مسألهء ) خلقت بر آنها مشتبه گردد ؟ بگو : خداست آفرينندهء همه چيز ، اوست يگانه مقتدر و غالب » .
بررسى مجموع آياتى كه در قرآن در مورد بتپرستى وارد شده است به خوبى ثابت مىكند ملل بتپرست بتهاى خود را خالق و آفريننده زمين و آسمان و يا ساير موجودات زمينى و آسمانى نمىدانستند و مقام خلقت را بالاتر از آن مىدانستند كه آن را به بتهاى خود نسبت دهند و وجدان آنان راضى نمىشد كه جهان خروشان هستى را معلول بتهاى تراشيدهء خود بدانند .
خود قرآن نيز به اين حقيقت تصريح مىكند كه اگر از آنان بپرسيد آفريننده آسمانها و زمين كيست ؟ همگى مىگويند خداوند مقتدر و دانا ، آنها را آفريده است . قرآن در سورههاى مختلفى « 1 » به اين حقيقت تصريح نموده است . در اينجا فقط به نقل يكى از آن آيات مىپردازيم :
« وَ لَئِنْ سَئَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَ السَّمَواتِ وَ الْأَرْضَ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ . . . ؛ « 2 »
اگر از آنان بپرسى كه چه كسى آسمانها و زمين را آفريده است ؟
مىگويند : خدا » .
بنابر اين در اينكه آفريدگار جهان خداست و خالقى جز او نيست اختلافى نداشتند و همگى به يگانگى خالق جهان و پديد آرندهء هستى معتقد بودند .
اختلاف آنان با پيروان انبيا ، در مطلب ديگرى بوده است :
گروهى آنان را به عنوان شفيعان درگاه الهى مىپرستيدند و روى انديشههاى سست ، از پرستش خود پروردگار اعراض نموده و با پرستش بتها خواهان تقرب به مقام الهى بودند . قرآن به عقيدهء اين گروه در آيهء زير اشاره فرموده آنجا كه مىفرمايد :
« . . . و الَّذِينَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ أَوْلِياءَ مَا نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِيُقَرِّبُونَا إِلَى اللَّهِ
هامش
( 1 ) . ر . ك : عنكبوت ( 29 ) آيهء 29 ؛ زمر ( 39 ) آيهء 38 ؛ زخرف ( 43 ) آيهء 9 و 87 .
( 2 ) . لقمان ( 31 ) آيهء 25 .