الهى باشد ، ميان جهاد دفاعى و تعرضى فرقى نيست ، حتى هنگامى كه گروهى از مجاهدان بنا به عادت غلط جاهليت ، براى گردآورى غنيمت جنگى ، جهاد مىكردند ، شديداً از طرف خدا مورد توبيخ قرار گرفتند و آيهء زير در مذمت آنان نازل گرديد :
« . . . تُرِيدُونَ عَرَضَ الدُّنْيا وَاللَّهُ يُرِيدُ الآخِرَةَ وَاللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ » ؛ « 1 »
شما مال دنيا ومتاع مادى مىخواهيد ، ولى خداوند آخرت را براى شما خواهان است . خداوند عزيز و حكيم است » .
امتياز دوم : مسلمانان در جهاد دفاعى بايد فقط با كسانى كه نبرد مىكنند ، به نبرد بپردازند .
ولى چنان كه بعداً تذكر خواهيم داد ، در تشريع « جهاد تعرضى » اين شرط معتبر نيست و حكومت اسلامى مىتواند ، براى برداشتن هر نوع مانع از سر راه تبليغ آيين اسلام و براى به دست آوردن محيطهاى آزاد براى تنوير افكار و ترويج آيين توحيد و . . . لشكر كشى كند ولو مردم آن منطقه در فكر جنگ و كارزار با مسلمانان نباشند .
امتياز سوم : همان حد و مرزى است كه آيهء 19 سورهءبقره بيان مىكند ، و آن اين كه در اين پيكار نبايد از حد عدالت تجاوز نمود ، هرگز نبايد به فكر تعدى افتاد ؛ زيرا تعدى از شعب ظلم است و جهادى كه براى خداوند عادل صورت مىگيرد ، بايد از هر نوع ستم عارى باشد . در اين شرط نيز جهاد دفاعى و تعرضى يكسانند و هرگز نبايد مجاهدان اسلامى كارى انجام دهند كه عقل و شرع آن را بهعنوان تجاوز وخروج از حد عدالت محكوم سازند .
هامش
( 1 ) . انفال ( 8 ) آيهء 67 .