مردم از تو دربارهء رستاخيز مىپرسند بگو : علم آن فقط نزد خداست . »
براين اساس ، مىتوان گفت : اين آيه به كمك آيات ديگر ، گواه بر اين است كه علم به وقت رستاخيز جهان ، از اختصاصات خداست وشايد تا نخستين لحظهء وقوع آن ، كسى را از آن آگاه نسازد .
آيهء مورد بحث در دومين قسمت ، روش سخن را دگرگون كرده وهرگز به شيوه حصر وانحصار سخن نمىگويد ، بلكه مىرساند خداوند از وقت نزول باران و آنچه در ارحام مادران است آگاه است و اين نحوهء سخن گفتن ، غير آن است كه بگويد كه علم به آنها از مختصات خداست واحدى جز او از آن آگاه نمىگردد ، خواه به علم ذاتى باشد وخواه به علم كسبى .
خلاصه ، دقت در مضمون آيه مىرساند كه روش سخن گفتن آن دربارهء قيامت به گونهاى است ودرموضوعات چهارگانه به گونه ديگر . در قسمت نخست به صورت انحصار ، سخن مىگويد ومىفرمايد : « عِنْدَهُ عِلْمُ السّاعَةِ » يعنى پيش اوست علم به وقت رستاخيز ، نه پيش كس ديگر . ولى در چهار قسمت ديگر ، شيوهء سخن ، اين نيست كه تنها او مىداند وبس ، بلكه شيوهء سخن ، اين است كه « وَيُنَزِّلُ الغَيْثَ » او باران نازل مىكند ( و از وقت آن آگاه است ) « وَيَعْلَمُ ما فِى الأَرْحامِ » او مىداند كه در ارحام چيست ؟
علم خدا به اين دو موضوع ، مانع از آن نيست كه بندهاى از بندگان خدا از طريقى ، مانند وحى الهى و يا الهام قلبى از وقت
مربى نمونه (تفسير سوره لقمان) (فارسى) — صفحة 264
مساهمون: الشيخ جعفر السبحاني
ص٢٦٤