3 . « وَسَخَّرَ لَكُمُ اللَّيْلَ وَالنَّهارَ وَالشَّمْسَ وَالقَمَرَ « 1 » ؛
آفريدگارى كه شب و روز و آفتاب و ماه را براى انتفاع شما آفريد . »
شاهد گفتار آنها اين است كه در اين آيه ها خداوند خود را مسخر ( با كسره ) معرفى كرده است ومنظور از تسخير به گواه « لام » ( لكم ) سود بردن بشر مىباشد و اين معنا با مسأله تسخير فضا ، كه روزى بشر به كرات آسمانى دست مىيابد ، تفاوت زيادى دارد ونمىتوان گفت : قرآن از اين قدرت عظيم به طور غيب خبر داده است .
تسخير فضا ، پديدهء تازهاى است كه بشر در عصر حاضر با آن روبهرو شده است و پس از به هم آميختن صنعت وجسارت ، آرزوى افسانهاى او جامهء هستى به خود پوشيد وفضانوردان در تيرماه 1348 گام بر ماه نهادند و انسان خاكى با صرف مبلغ سرسامآورى در حدود . . . 200000000000 ( دويست هزار ميليون تومان ) به كمك سيصد هزار تكنيسين ، مهندس ، دانشمند ، كارشناس وكارگر توانست گوشهء بس كوچكى از فضا را تسخير كند ، وپرچم قدرت خويش را بر بلنديهاى آن نصب نمايد .
اين كه گفته شد گوشهء بس كوچكى ، براى اين است كه از نظر مقياسهاى فلكى ، ماه عضو وابسته وتقريباً چسبيده به كرهء زمين است ونور ماه به فاصلهء يك ثانيه و نيم به زمين مىرسد و با توجه به عظمت جهان بالا ، اين فاصله ، بسيار كم و ناچيز است .
هامش
( 1 ) . نحل ( 16 ) آيهء 12 .