24 . « نُمَتِّعُهُمْ قَلِيلًا ثُمَّ نَضْطَرُّهُمْ إِلى عَذابٍ غَلِيظٍ ؛
آنان را از زندگى كوتاه بهرهمند مىنماييم ، سپس دچار عذاب سخت مىسازيم . »
مطالعه وبررسى هربرگى از برگهاى بىشمار كتاب آفرينش ، اين نكته را روشن وثابت مىكند كه هر موجودى در جهان خلقت براى هدفى كه مايهء تكامل اوست آفريده شده است و هر موجودى با شتاب وحركت خاصى ، گام در جهت تكامل خود بر مىدارد .
داشتن هدف در گرو اين نيست كه موجود متحرك ، داراى شعور واراده واحساس لذت وتوجه به هدف واستكمال داشته باشد ، بلكه با سبر وتقسيم دقيقى مىتوان ثابت نمود كه علم وشعور يا احساس لذت در داشتن هدف دخالت ندارد . تنها انسان است كه از اين طريق ، هدف خود را تعيين مىكند و با علم واراده واحساس لذت وتوجه به هدف بهسوى هدف گام برمىدارد .
آنچه در داشتن هدف ، دخالت اساسى دارد ، اين است كه موجودى ، خواه از طريق اراده واحساس وخواه از طريق نيروى طبيعى ، متوجه هدفى گردد كه براى او كمال محسوب شود و اين شرط در سراسر موجودات جهان حتى در جمادات ونباتات و . . . وجود دارد ؛ به عبارت روشنتر ، مناط هدفگيرى وهدفخواهى اين است كه موجود متحول ومتكامل در جهت معينى كه براى آن كمال است گام بردارد و تمام فعاليتهاى طبيعى وارادى او مقدمهء
مربى نمونه (تفسير سوره لقمان) (فارسى) — صفحة 211
مساهمون: الشيخ جعفر السبحاني
ص٢١١