نخست گفتار خود را با توحيد خداوند جهان ، آغاز نمود و فرزند گرامى خود را به وحدانيت ويگانگى پروردگار كه اساس همهء معارف اخلاقى وروشهاى تربيتى است ، آشنا ساخت وفرمود : « لا تُشْرِكْ بِاللَّهِ . . . . . »
سپس در بخش دوم ، دربارهء صفات خداوند بحث نمود و از ميان صفات كمال ، صفت احاطهء علمى خدا را و اين كه آفريدگار هستى بر تمام ذرات جهان احاطه دارد و از حساب آنها آگاه است ، پيش كشيد وفرمود : « إِنَّها إِنْ تَكُ مِثْقالَ . . . . »
ناگفته پيداست ، تنها اعتقاد به خداى يگانه و عقيده به اين كه او برهمه چيز آگاه است ، در تهذيب روح وروان كافى نيست ، بلكه بايد به دنبال اين عقايد ، يك رشته وظايف عملى وبدنى باشد كه با انجام دادن آنها روش صحيح تربيت پايان پذيرد ؛ از ايننظر ، لقمان وظايف مربوط به عمل را يادآور شده و در اين آيه ، سه دستور عملى مىدهد :
1 . نماز را به پا داريم ؛
2 . با فساد مبارزه كنيم ( امر به معروف و نهى از منكر ) ؛
3 . در برابر شدايد ، استقامت ورزيم ( صبر ) .
نماز ، يگانه رابطهء قلبى و عملى انسان است با خداوند بزرگ ؛ از اين نظر ، لقمان اين وظيفه را پيش از دو وظيفهء ديگر يادآور شده است وهم اكنون ما در خصوص نماز سخن مىگوييم و شرح و تفسير آن دو وظيفه را به بخش بعد موكول مىنماييم .
مربى نمونه (تفسير سوره لقمان) (فارسى) — صفحة 168
مساهمون: الشيخ جعفر السبحاني
ص١٦٨