نبرد با دشمنان نزديك
123 . « يا أَ يُّها الَّذِينَ آمَنُوا قاتِلُوا الَّذِينَ يَلُونَكُمْ مِنَ الكُفّارِ وَلْيَجِدُوا فِيكُمْ غِلْظَةً وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ المُتَّقِينَ ؛
اى افراد با ايمان ، با كافرانى كه به شما نزديك هستند ، نبرد كنيد و از شما شدت احساس كنند . بدانيد كه خدا با پرهيزگاران است » .
دشمن يك نظام ، خواه نزديك باشد ، خواه دوردست ، در هر دو حالت دشمن است كه نبايد از او غفلت كرد و بايد دربارهء هر دو انديشيد ، ولى اگر از نظر خطر ، هر دو يكسان باشند بايد حل مشكل دشمن نزديك را ، بر دور دست مقدم شمرد ؛ زيرا او به خاطر قرب مكان ، با حركت و خيزش كوتاهى مىتواند ضربه بزند و ناديده گرفتن اين و پرداختن به آن ، سبب مىشود كه وى از پشت خنجر بزند و فاجعه بيافريند . از اين جهت در آيهء مورد بحث ، فرمان مىدهد : « قاتِلُوا الَّذِينَ يَلُونَكُمْ مِنَ الكُفّارِ ؛ با كافرانى كه به شما نزديك هستند نبرد كنيد » ، آنهم نه نبرد ملايم ، بلكه نبرد سخت و سنگين ، به گونهاى كه قدرت و كوبندگى خود را به نمايش بگذاريد ، تا رعب بر او مستولى گردد و از عداوت و كارشكنى و انديشهء تهاجم دست بردارد ، چنانكه مىفرمايد : « وَلْيَجِدُوا فِيكُمْ غِلْظَةً ؛ شدت و شجاعت شما را لمس كنند » .