ريشهء عقايد وهابىها
ريشهء اين عقايد از عبيداللَّه بن محمد عكبرى حنبلى ( متوفا 387 ) است و پس از وى تقىالدين احمدبن تيميهء حرانى ( 661 - / 728 ) و شاگرد وى ابن قيم جوزيه ( 691 - / 751 ) اين مكتب را ترويج نمود ، ولى در تمام قرون ، با مخالفتهاى علماى اسلام روبهرو بوده و كارى از پيش نمىبردند . در قرن يازدهم اسلامى محمد بن عبدالوهاب نجدى ( 1115 - / 1206 ) با استفاده از كتب گذشتگان اين فرقه ، موفق شد گروهى از نجدىها را تحت تأثير افكار خود قرار دهد .
ممكن است كسى بگويد : فرقهء وهابىها از زيارت قبور به معناى طلب مغفرت مانع نيستند ، بلكه آنچه در نظر آنها غير مشروع است همان سلام كردن به جسدهاى بىروح و تعريف و تمجيد آنهاست و آنچه مسلم است پيامبر در كنار قبر مسلمانان مىايستاد و طلب آمرزش مىنمود و بس ، ولى باقى امورى كه امروز در ميان زايرين مرسوم است در كار نبوده است .
جواب اين مطلب روشن است ، چون ما ملاحظه مىكنيم كه خود قرآن بر انبيا پس از مرگشان سلام مىكند ، چنانكه مىفرمايد : « سَلامٌ عَلى إِبْراهِيمَ كَذ لِكَ نَجْزِى المُحْسِنِينَ » ؛ « 1 » « سَلامٌ عَلى مُوسى وَهرُونَ إِنّا كَذ لِكَ نَجْزِى المُحْسِنِينَ » ؛ « 2 » « قُل الحَمْدُ لِلَّهِ وَسَلامٌ عَلى عِبادِهِ الَّذِينَ اصْطَفى » ؛ « 3 » و هرگز اين سلامها ، با سلامهايى كه زايرين قبور پيامبر و امامان نثار آنها مىنمايند فرقى ندارد ؛ هرگاه سلام بر مردگان بدعت و شرك باشد هرگز خدا در حق يك عده ، انجام نمىداد . اينكه گاهى در متون زيارات ، از صاحب قبر تمجيد و تعريف مىشود ، عين مطلب را خدا در حق گروهى از انبيا انجام داده است چنانكه
هامش
( 1 ) . صافات ( 37 ) آيات 109 و 110 .
( 2 ) . صافات ( 38 ) آيات 120 و 121 .
( 3 ) . نمل ( 27 ) آيهء 59 .