پيشوايان منحرف يهود و نصارا
34 . « يا أَ يُّها الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ كَثِيراً مِنَ الأَحْبارِ وَالرُّهْبانِ لَيَأْكُلُونَ أَمْوالَ النّاسِ بِالباطِلِ وَيَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ وَالَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَالفِضَّةَ وَلا يُنْفِقُونَها فِى سَبِيلِ اللَّهِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذابٍ أَلِيمٍ ؛
بسيارى از احبار ( دانشمندان يهود ) و راهبان ، مالهاى مردم را به ناحق مىخورند و مردم را از راه خدا باز مىدارند . و كسانى را كه طلا و نقره را گنج مىكنند و آن را در راه خدا خرج نمىكنند به عذابى دردناك نويد بده » .
35 . « يَوْمَ يُحْمى عَلَيْها فِى نارِ جَهَنَّمَ فَتُكْوى بِها جِباهُهُمْ وَجُنُوبُهُمْ وَظُهُورُهُمْ هذا ما كَنَزْتُمْ لِأَنْفُسِكُمْ فَذُوقُوا ما كُنْتُمْ تَكْنِزُونَ ؛
( بهياد آرند ) روزى را كه طلا و نقرههاى گنج شده ، در آتش جهنم سرخ مىگردد و پيشانى و پهلو و پشتهاى آنها را داغ كنند ؛ اين همان است كه آنها را گنج كرده بوديد ؛ در اين صورت رنج و سزاى آن گنج را بچشيد » .
دقت در تعبير
يكى از نقاط قابل توجه قرآن اين است كه وقتى جرايم و رذايل اخلاقى گروهى را بيان مىنمايد ، دقت مىكند ، كوچكترين اغراق و مبالغه در آن نباشد و جريانرا آن چنان كه هست بيان كند ، لذا در آيهء مورد بحث مىفرمايد :